Opeens was er de TV-commercial van Ben Tiggelaars “MBA-in-één-dag-show”. Een meter managementboeken in één keer tussen des managers oren gebracht. De relatie tussen recessie enerzijds en managers met MBA-titels anderzijds deed mij al vermoeden dat een MBA-opleiding niet al te veel om het lijf moet hebben. Trouwens, wat moeten sociale constellaties als organisaties in hemelsnaam met ‘masters in Business Administration’? Dus ja, vergeleken bij de devaluatiekromme van het MBA-certificaat is de AEX-curve nog immer een stijgende lijn. (En je moet MBA-er zijn om dit te snappen.) Okee, ik heb dus niet zoveel met MBA.
Maar om nu een reeks boeken te verkwanselen tot stripverhalen gaat mij wat te ver. De schrijvers hebben uiteraard genoeg verdiend, maar de boeken hebben meer verdiend dan in één soundbite geciteerd te worden. Soundbites die elke manager al kent, omdat hij ze dagelijks verbaal bezigt, helaas alleen niet altijd in de praktijk weet om te zetten. Want van gedacht naar gedaan beleid vergt iets anders dan administratief inzicht. Als Ben niettemin 100 managers weet te strikken, tikt hij toch lekker af. €99.500 in één dag. Moet ik het woord vervlakking nog inbrengen, of zal ik mij even tot dit betoogje beperken?
Natuurlijk ben ik jaloers. Jaloers omdat ik ook wel een TV-commercial zou willen kunnen bekostigen. Voor het uitnodigen tot Verticale Dialoog in dit geval. En nog mooier: een kookTVprogramma waarin de Onweerstaanbare managementrecepten uit Kracht zonder Macht bereid worden voor een miljoenenpubliek. Ik ben jaloers dat ik niet een zaal vol managers krijg om het eens te hebben over het beheersen van hun eigen macht. Ik houd mij vast aan de gedachte dat brutalen weliswaar de halve wereld hebben, maar dat eerlijkheid altijd het langste duurt en niet wordt ingehaald door de waarheid.
Dat brengt mij op een onvolprezen, nog onderontwikkelde managementkwaliteit: het waarnemen. Welbeschouwd een hoogwaardige kwaliteit. Ik heb geen enkele moeite met managers die die kunst nog niet ten volle hebben ontwikkeld. Want dat gaat even iets verder dan een MBA-tje. Maar stel je eens voor dat managers in organisatie heel goed zouden waarnemen…vul maar in. Dan hadden we nu niet in een recessie gezeten.
Samen met kunstenaar Philippe Mairesse heb ook ik een workshop in de aanbieding. Iets minder ambitieus dan het complete managementoeuvre van de laatste vijf jaar. De workshop – ook wel een Kracht zonder Macht Prachticum geheten - gaat dit keer over een basisvaardigheid die bijdraagt aan het waarnemingsvermogen. LUISTEREN. Hij maakt gebruik van een technisch instrumentarium dat je geen enkele mogelijkheid over laat dan LUISTEREN. Praten kan wel. Maar het heeft pas zin als er iemand naar jou LUISTERT. In Simulation – want zo heet het instrument – bepaalt de LUISTERAAR of dat zin heeft. Een hele middag indrukwekkend plezier voor €175. Da's goedkoper dan €995. De belofte is ook minder ambitieus: de workshop neemt jouw problemen niet weg; je gaat naar huis met problemen van een betere kwaliteit!
Inschrijven kan nog steeds.
Klik hier of stuur me gewoon een mailtje.