MINDZ | Music

Maak je eigen podium, vertel je verhaal, neem je publiek met je mee

Laura ten Hoedt - Wednesday 06 January 2010 - 16:31 - 193 x read
Veel mensen hebben mij in de afgelopen tijd gevraagd: goh, is dat niet doodeng, om ineens in de huiskamer van een van Nederlands grootste zangers te gaan spelen? Is dat niet raar, om ineens op andermans piano met maar een paar personen als ‘publiek’ je eigen nummers te vertolken?

Het antwoord is tegelijkertijd ja en nee.

Eind augustus kreeg ik het nieuws dat ik via de Twitterveiling bij Marco zou gaan spelen. Het eigenlijke concert zou pas in december plaats vinden, dus had ik een aantal maanden voorbereidingstijd. Dat gaf me een boel tijd om te bedenken: in wat voor setting kom ik terecht? Welke nummers kunnen in een dergelijke setting gespeeld worden (volledig akoestisch)? Hoe ga ik de setlijst in elkaar zetten, hoe verzorg ik mijn presentatie en met welk verhaal ga ik de luisteraars boeien?

Het eerste waar je bij stil moet staan als artiest / muzikant, is dat elk podium anders is. Maar dat niet alleen een fysiek podium een podium is, elke plek waar je muziek kunt maken, is een podium. Voor sommigen is dat een hoek van de straat, een plek in een grote lounge, een nis in een restaurant of gewoon een plekje in een huiskamer. Een podium is die plek die jij voor jezelf opeist om jezelf te presenteren en hoorbaar te maken.

Welke plek je kiest, heeft vervolgens wel consequenties voor het publiek dat je trekt. Een hoekje op straat of een plekje in een lounge trekt vaak publiek dat onderweg is naar een andere plek en slechts even zal blijven staan om hun weg te onderbreken. Hoe lang ze blijven staan, is aan jou. Een plek in een restaurant of tijdens een borrel, trekt publiek dat vooral bezig is met anderen en niet met jou. Zij vragen om muziek die niet storend en overmatig aanwezig is, maar sfeer schept en op de juiste momenten iets geeft om rustig naar te luisteren. Een podium in een concertzaal of een huiskamer trekt (meestal) een publiek dat komt om naar muziek te luisteren en legt dus de verantwoordelijkheid bij de artiest om iets neer te zetten dat de volle aandacht vasthoud.

Voor mij zijn huiskamerconcerten nog een bijzonder vak apart, omdat je te maken hebt met een beperkt publiek (tot maximaal 40 man, en dat is een ruime huiskamer!), dat intensief luistert naar het verhaal dat je vertelt. Op dat moment ben je niet meer alleen bezig met je muziek. Je bent entertainer, verhalenverteller, bijna een sprookjesfiguur. Aangezien de luisteraars op slechts enkele meters van je af zitten, kun je niet anders dan ze te betrekken in wat je doet.

Dat vraagt ten eerste lef: je eigen muziek laten horen aan mensen die op een arm afstand zitten is best eng. Bovendien zie je altijd rechtstreeks het effect van je muziek op hen.
Dat vraagt ten tweede aandacht: aandacht voor je publiek, ze recht aan kijken, met ze in gesprek gaan, vragen beantwoorden als die er zijn (desnoods ook tussen het spelen door), aan kunnen sluiten bij dingen die op dat moment gebeuren (plotselinge binnenkomsten, omvallend servies, sfeerveranderingen, tranen, gelach, etc.)
Dat vraagt ten derde vertelkunst: maak een verhaal van je nummers, zorg dat ze als geheel bij elkaar passen. Een nummer is een verhaal op zich, zes nummers achter elkaar kunnen een nog groter verhaal vormen. De kunst is dus om een opbouw in je liedkeuze te maken. Hoe je dat invult, hangt af van de soort nummers en de boodschap die je wilt brengen. Zorg wel dat het verhaal netjes een begin en een einde heeft, zoals een sprookje “er was eens… en ze leefden nog lang en gelukkig” heeft, zo heeft een huiskamerconcert een binnenkomer en een afsluiter. Daarmee speel je in op de verwachting van je publiek, bovendien maak je duidelijk wanneer je op je podium staat en dus de regie hebt. Na het laatste nummer ontvang je je applaus en kun je vrij(er) omgaan met je publiek en kunnen zij je gemakkelijk benaderen.

Tenslotte vraagt het om improvisatiekunst: wees in staat om ter plekke in te springen op wat er gebeurd. Dit is eigenlijk een samenvoegsel van de eerste drie: heb aandacht voor wat er om je heen gebeurt, probeer het in je doorgaande verhaal in te passen en heb het lef om je verhaal aan te passen als het niet blijkt te ‘lopen’. Als dat betekent dat je je setlijst compleet moet omdraaien, so be it. Als je het maar binnen je verhaal weet te passen, zonder van slag te raken.

Samenvattend: Wees je bewust van de consequenties die wisselende podia en luisteraars met zich mee brengen. Maak je eigen podium, weet welk verhaal je wilt brengen en neem je publiek daar in mee!

Replies ()Replies RSS

There are no replies on this article

Reply on this article

Your e-mail address won't be published with the reply. It's only being used for registration purposes
I have a MINDZ account
I don't have a MINDZ accountName:E-mailaddressWebsite:Type the 5 characters
Reply:

Subscribe

Weblog RSSSubscribe now! on this weblog via RSS and always keep in touch! How does RSS work?I want to subscribe via e-mail

Hot topics

=increased
=decreased
=new
=unchanged

Latest Comments

Most read

Welke blogs zijn deze maand het meest gelezen?
Krachtbron van een lerende organisatie: top-boek!
Wednesday 03 March 2010 - 14:03 - 569 keer gelezen
Grijze haren...
Thursday 18 February 2010 - 18:52 - 388 keer gelezen
Allemaal losers of toch winnaars?
Saturday 13 March 2010 - 09:59 - 381 keer gelezen

Highest rating

Which weblog articles have the highest rating this month?

Creative Commons

Creative Commons LicenseOn this work a Creative Commons License applies.
Uitgelicht door MINDZ