Mijn doopfoto. Op de foto staat mijn familie, zowel van vader als moeder. De grote afwezige op deze foto is mijn vader. Alhoewel, afwezig. Je ziet hem niet, hij maakt de foto. En dat is de rode draad in mijn leven, mijn vader is er wel maar ik zag hem niet.
Nadat mijn vader noodgedwongen uit huis was gezet, was hij geen onderwerp van gesprek meer. We spraken niet over hem, nou we mochten niet over hem spreken. Niet dat dat zo letterlijk werd gezegd, maar ken je het gevoel dat je aanvoelt dat het maar beter is om een onderwerp niet aan te snijden? Nou dat gevoel. En wanneer we wel over mijn vader spraken droop het cynisme er van af. En tja nu weet ik dat cynisme bevroren verdriet is...... Jaren heb ik adviezen naast me neergelegd om weer contact te zoeken met mijn vader. Tot mijn 31e. Ik werd zelf vader. Ik heb er 2 jaar over gedaan, maar was te laat. Hij overleed. Niet leuk, maar wel het moment waarop hij ‘terugkwam’ in mijn leven. Langzaamaan kreeg mijn vader weer een zichtbare plek in mijn leven en heb vele gesprekken postuum met hem gevoerd. Ben ik het gesprek met mijn moeder aangegaan over mijn vader, over de leuke dingen én nare dingen. Heb ik contact gezocht met zijn (stief)zussen om verhalen over mijn vader te horen, om hem zo beter te leren kennen. Om zo mezelf beter te leren kennen. Wat niet erkent wordt krijgt macht. Door hem zijn plek te geven, te erkennen, erken ik dus ook mezelf, geef ik mezelf een plek die mij beter past, effectiever is. Een plek vanuit waar ik vanuit mijn eigen kracht handel. En dat erkennen was een klus voor me, maar wat een verademing, wat een ruimte heb ik daarmee voor mezelf gemaakt. Het heeft gemaakt dat ik stappen heb gezet die ik van te voren niet had durven dromen, bijvoorbeeld de stap om voor mezelf te beginnen, onder eigen naam te werken.
Kijk naar wat niet gezien mag worden, of wat je wegstopt terwijl het er wel is. Geef het aandacht, laat het er zijn,doorleef het en ervaar wat het doet met je eigen stevigheid.
Op mijn bureau staat een familiefoto en daarnaast een foto van mijn vader......