Soms heb je van die momenten dat je het niet wilt, maar je toch in die valkuil stapt. De valkuil van je mee laten slepen door ... bijvoorbeeld irritatie. Het effect: je gedrag wordt een stuk minder effectief. En achteraf denk je wellicht 'moest ik nu zó reageren?' of 'was dat nu écht nodig?' Oeps!
Zo'n moment had ik vorige week. De emmer was vol en ik was van plan om wat mij dwars zat aan te kaarten (ik moest mijn grens aangeven, omdat er iets niet in balans was). Alleen belde de ander eerder dan ik deed.... In een poging de juiste invalshoek te vinden om aan te kaarten wat ik wilde, kreeg de ander mij ondertussen ongewild in de 'weerstand'. Dat was de druppel, ik reageerde ongenuanceerd. Het lukte mij niet meer mijn irritatie in te houden en vanuit begrip voor waar de ander vandaan kwam en wat zijn perspectief was te reageren.Het lukte niet om verbindend te reageren.
Muur opgetrokken en in de verdediging, wat gebeurde er? Hij vroeg hoe het ging. Redelijk normale vraag, zo op het eerste gezicht. Maar ik wilde daar nou juist oppervlakkig over blijven, omdat ik wist dat daar de emotie onder lag die ik wilde aankaarten. Ik wilde me even afsluiten, maar dat kwam in de knel. Ik reageerde vervolgens op mijn emotie van het ervaren van disbalans, de emotie van tot hier en niet verder. Op dat moment verloor ik de nuance in de communicatie, het oog voor de ander en waar deze vandaan kwam.
Gelukkig reageerde de ander niet compleet defensief noch geïrriteerd, maar wilde deze het gesprek aangaan. Dat maakte dat het niet hard tegen hard ging, waar beide partijen over het algemeen niet toeschietelijker van worden. Het ging wel op het scherp van de snede en ik voelde de uiting van '
tot hier en niet verder' in mijn lijf door de hardheid in mijn stem en de afwerende houding van mijn lichaam. Wat pas stopte toen ik eindelijk het gevoel kreeg dat de ander erkenning toonde voor wat ik probeerde duidelijk te maken en het niet zonder meer als 'mijn' probleem definieerde.
Toen verzachtte ik in stemgeluid, toon en lichamelijk.... er was weer ruimte voor nuance.
Vriendelijkheid voor jezelf (door bijvoorbeeld je grenzen aan te geven of nee te zeggen) én de ander (door begrip op te brengen voor de ander en waar deze vandaan komt, wat zijn/haar perspectief is) opbrengen is nog niet zo makkelijk. Maar je bereikt er uiteindelijk wel het meeste mee. Twee dingen die ik hierbij heb geleerd zijn :
-
dat het gaat om zaken dicht bij mezelf te houden. Dan hoeft de ander zich namelijk niet aangevallen te voelen. Iets wat moeilijk was in dit gesprek, omdat ik me liet meeslepen door mijn irritatie.
-
dat het belangrijk is de reactie / keuze van de ander te accepteren zonder dat ik me deze aantrek, vervelend vind óf me daar verantwoordelijk voor voel. Iets wat wel lukte, maar vermoeilijkt werd omdat de ander het voor mijn gevoel aanvankelijk als 'mijn' probleem definieerde.
Vriendelijk zijn voor jezelf en/of de ander kost moeite. Het kan een opgave zijn en kan best hard werken zijn. En tegelijk daar zijn we mens voor.... zolang we maar eerlijk zijn ten opzichte van onszelf en onze eigen rol daarin!
Op naar meer vriendelijkheid en verbinding, samen komen we verder.
Yael, mede-initiatiefnemer van
de dag dat je anders leert kijken