Mijn vader (91) en moeder (88) wonen nog altijd zelfstandig. Dat is een groot goed voor hen. Tegelijkertijd is het niet eenvoudig. Mijn vader is nagenoeg blind en beweegt zich m
oeizaam met een rollator door het huis. Mijn moeder is lichamelijk zwak en verdwaalt langzaam in haar hoofd. Sinds vier jaar hebben ze een indicatie op grond waarvan ze aanspraak kunnen maken op een persoonsgebonden budget (pgb). Daarmee kunnen ze samen ca. 50 uur steun per week inkopen. En zo, dankzij verzorgenden die ca 7 uur per dag directe zorg aan hen verlenen, kunnen ze thuis blijven wonen.
Een paar maanden geleden kreeg mijn moeder een hersenbloeding. Hoewel niet volledig hersteld, keerde ze na vier weken ziekenhuis terug naar huis. Het ziekenhuis en haar huisarts oordeelden dat er tijdelijk extra zorg nodig was. Derhalve vroeg de huisarts bij het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg) een herindicatie aan voor ‘tijdelijke aanvullende spoedhulp’ – want zo werkt dat.
Medio augustus ontvingen we het herindicatiebesluit. Uitslag: halvering van het budget voor mijn moeder. Verbijsterd belde ik het CIZ. Samen kwamen we tot de conclusie dat hier iets ernstig fout was gegaan. Ik moest een bezwaarschrift indienen. Nee, helaas, hij had niet de bevoegdheid om het besluit terug te dienen. Mijn poging om dan het hele besluit maar in te trekken, bleek zinloos. Het besluit is al naar het zorgkantoor – de uitvoerende instantie – doorgestuurd’, zo vertelde hij, ‘en het CIZ is dan niet bevoegd het tin te trekken. Zo is dat.’
Een week later ontving ik een brief van het zorgkantoor. Inderdaad, een bevestiging van de herindicatie: hal;vering van het budget. De brief eindigt met: ‘Tegen deze beslissing is beroep mogelijk bij de Rechtbank. Voordat u in beroep kunt gaan, bent u verplicht eerst bezwaar te maken’.
Gedwongen tot deelname aan dit circus van regels, procedures en afgescheiden bevoegdheden, schrijf ik nu mijn tweede bezwaarschrift. Intussen hebben mijn ouders de noodzakelijke extra zorg zelf in huis gehaald, maar kunnen die eigenlijk niet betalen. Mijn vader slaapt niet meer door de zorgen om zijn snel slinkende laatste spaargeld.