Levend in de tijd van het extensialisme die men het “tijdperk van het wantrouwen’ noemde, vatte Sartre het menselijk bestaan samen onder de paradoxale formule:

De mens is een wezen, veroordeeld tot de vrijheid.

Dat klopte in een tijd waarin eenzaamheid en engagement de gevleugelde woorden waren.

Onze tijd wordt beheerst door de parabolen coöperatie en communicatie. Daardoor zitten we in een andere paradox;

Wij zijn veroordeeld tot vertrouwen.

Dat betekent niet dat we als blinden de toekomst van de monsterlijke technologie tegemoet rennen, maar met een onbegrensde vrijheid en op basis van huidige kennis discussiëren ovder de risico’s van de ontwikkelingen die allang zijn begonnen

Peter Sloterdijk, 1999, Le Monde