Fossiele vervuiling. Hoe anders?

Op weg naar een duurzame leef- en woon omgeving, een van de pijlers van de nieuwe Society3.0, moeten we met elkaar goed gaan nadenken over de inrichting van die woon- en werk omgeving.
Na de inleiding/deel 1, deel 2 en deel 3 hier een vervolg over vervuiling en een andere manier van energiewinning/gebruik.


Het CO2 overschot stoppen we nog steeds liever onder de grond dan het helemaal te voorkomen.
De overheid moet meer dan €1 miljard investeren in een CO2 opslag in de Rotterdamse haven. Althans dat vindt in zomer van 2009 een lobby van 9 bedrijven, verenigd onder de pakkende naam Rotterdam Climate Initiative . De rest van het 3 miljard kostende project betalen ze zelf (?) en vanuit Europese subsidie. Wat mij betreft weer een dure klassieke oplossing om de fossiele industrie een schoon tintje te geven. Niet klassiek in de zin van technologie , want effe gas opslaan in lege aardgasvelden zoals in Barendrecht en de Noordzee lijkt me geen ABC’tje.
Barendrecht zelf is ook niet blij. Volgens Wethouder Zuurbier heeft Barendrecht van de onderzochte locaties de dunste afdekkende kleisteenlaag. Daarnaast bevinden de alternatieven zich onder zee of minder dichtbevolkte gebieden. Zuurbier: “Uit het TNO-rapport blijkt klip en klaar dat de overige velden alleen afvallen vanwege financiële argumenten”. Lekker staaltje van besturen weer. Je zal er maar wonen!

Noord Nederland lobbyt al jaren voor een eigen CO2 opslag. Daar hebben ze al een Stichting met € 800.000 in de pot (van de belastingbetaler natuurlijk) voor locatie onderzoek. Want bij de Eemshaven komen 2 nieuwe energie centrales, maar die zijn nog niet CO2 ‘vriendelijk’. Weten die bewoners dat eigenlijk wel en willen die dit allemaal wel? Waarom bouwen we dan vast niet de centrales van de toekomst in plaats van fabrieken die ons opzadelen met ‘afval’.

Blijkbaar blijven we liever kolen of gas stoken voor onze energie winning, dan serieus te kijken naar kernenergie? Die kernenergiediscussie overslaan? OK, maar dan gaan we direct echt werk maken van alternatieve energie. Het is ronduit een schande dat een bedrijf als Shell zich bij de eerste de beste economische tegenwind terug trekt uit alternatieve energie projecten, bij een winst van meer dan €24 miljard over 2008 en een ‘magere’ €6 miljard in 2009. Waarom tanken we nog bij die club?

Windenergie ontwikkelen we natuurlijk niet door windmolens te plaatsen bij woonkernen, zoals EZ dat nu bij Urk wil. Dat doen we maar gewoon lekker op de Noordzee. Bij woon-kernen dienen mensen te wonen, toch? En ook ik wil toch ook geen windmolen in mijn achtertuin?

Waarom kost grond om te bouwen geld?

De Amerikaanse Professor Rifkin ziet maar een uitweg voor alternatieve energie en dat is dat ieder gebouw of huis zijn eigen energie centrale wordt. Dus bij de nieuwbouw niet alleen iets neerzetten wat veel minder energie verbruikt, maar ook al per gebouw of woning een eigen voorzieningen treffen voor het benutten van de wind, zon en aardwarmte energie. Er is een gel die ramen een hogere isolatie waarde geeft. Of een verf-coating die zonne-energie opneemt. En een windturbine die bestaat uit nanobuisjes. Nano-vent-skin noemen ze dat in Mexico. Die ‘huid’ plak je op een gevel en je hebt je huis als windmolen.

De kosten van deze voorzieningen? Dat betalen de bewoners gewoon zelf, want we nemen het besluit om de grond waarop gebouwd mag worden voor niets weg te geven. Grond is immers van de gemeenschap en dat zijn we zelf. Dat prijsvoordeel compenseert de extra te maken kosten en wellicht kunnen we de huizen per saldo zelfs wel goedkoper bouwen. Indirect trekken we zo de bouwwereld uit het slop. En aangezien we zo goed zijn in het maken van regels kunnen onze ambtenaren vast wel wat mooie voorschriften produceren om misbruik te voorkomen. Aardig idee nietwaar? Gemeentes die grondposities hebben boeken de waarde dan maar af. Daar zijn de grote steden inmiddels al mee begonnen. Dat dwingt die gemeentes meteen tot efficiënter werken.

Overschotten aan die zelf opgewekte energie slaan we op als ‘waterstof’ en sturen we naar onze Energiebedrijven. Die herverdelen al die energie, misschien zelfs over geheel Europa. Hebben we even geen zon of wind, dan krijgen we gratis de door ons geleverde energie weer terug van die energiebedrijven.
De distributie ziet Rifkin gebeuren via een Intergrid, een transportnetwerk van die waterstof, vergelijkbaar met het Internet voor de distributie van data. Critici hebben bedenkingen tegen die ‘waterstofdistributie’ gedachte, omdat opslag en transport niet eenvoudig zou zijn. Niet eenvoudig? Moet je eens zien wat er voor energie verspilt wordt bij het exploreren van de fossiele brandstoffen!

Als we onze onafhankelijkheid van andere landen minder belangrijk vinden is er ook nog zoiets als Desertec, een initiatief waar de Duitse overheid miljarden instopt. Dit plan behelst zonne-energie opwekken in de Sahara en die energie vervolgens rondsturen.



Greenpeace is hier in ieder geval van gecharmeerd:
"Concentrated Solar Power plants are the next big thing in renewable energy," said Sven Teske, Renewable Energy Director from Greenpeace International. "After the wind industry took off in the mid 1990s and the solar photovoltaic technology started its boom about five years ago, CSP is now the third multi-billion dollar industry for clean power generation."

De verwachtingen van biomassa, in de vorm van genetisch gemodificeerde algen, zijn hooggespannen.



Kernfusie duurt nog wel een tientaljaren voordat we hier iets aan hebben.
Voor mij zijn hier feitelijk geen keuzes te maken. We moeten het gewoon allemaal gaan doen om een einde te maken aan het verbruiken van fossiele brandstoffen. Met de opkomst van landen als China en India met de bijbehorende claim op de klassieke energie vormen in het zicht, zullen we tempo moeten maken.

Nederland heeft een sterke gaslobby en we zetten momenteel zwaar in om het aardgas distributie centrum van Europa te worden. Leuk bedacht, maar principieel blijven we hier hangen in de fossiele oplossingen en daar moeten we echt afscheid van gaan nemen. Die oplossingen zijn immers eindig en daardoor nooit sustainable. Overigens heeft de Gasunie, die ambitieus in Duitse gasnetten hebben geïnvesteerd, alweer €500 miljoen moeten afboeken op die investering, vanwege een aanpassing van de Duitse tariefstructuur. Leren we het nu nooit?