Veel ondernemers zijn bang voor hun handel. Of dat in de aard van het beestje zit of in het moment van economisch leven, is niet duidelijk. Zodra er in hun directe omgeving iemand komt die enige overlap van activiteiten heeft, wordt er een muur gebouwd. Het gezicht gaat op slot en het gesproken woord staat op neutraal: vooral niet te veel zeggen en met cijfers gooien waaruit blijkt dat je geen kleintje bent.

Imponeren en je terrein afbakenen zit ons in het bloed. Toch levert het je veel meer op als je deelt. Gisteren werd ik in contact gebracht met een onbekende collega-zzp'er. We doen niet hetzelfde, maar hebben wel dezelfde klanten. Na drie kwartier aftasten 'wat doe je precies, wat zijn je klanten, hoe benader jij ze' hebben we een afspraak gemaakt. Ik gaf aan dat ik een lijstje van mijn klanten mee zou nemen, zodat hij kan beslissen bij wie van deze klanten hij een introductie wil hebben. Zijn verbazing klonk door in zijn stem toen we tijdstip en plek afspraken.

Het is niet moeilijk om te delen. Ik heb een goed contact met mijn klanten en als zij geen behoefte hebben aan een extra naam in hun bestand, dan is dat prima. In negen van de tien keer staan mensen juist open om elkaar te ontmoeten, vooral als het contact via via komt. Of ze wat voor elkaar kunnen betekenen, daar moeten ze zelf achter komen.

Ik ervaar een bevrijdend gevoel om open met andere mensen te kunnen praten over dingen die je tegenkomt in je werk of je leven, of om voor anderen iets te kunnen betekenen. Wat ervaren mensen die dit niet doen? Zijn het angsthazen? En wat krijg je ervoor?