(P.S. Jeroen, tnx voor de inspiratie voor deze blog ;) )

Naar aanleiding van afgelopen Fris in je Hoofd masterclass van David de Kock stuurde ik in mijn netwerk, familie en vrienden een DM (Direct Message via Twitter) met de vraag wat hij/ zij aan mij negatieve punt(en) vonden.

‘Hoi. Ik heb een eerlijke antwoord van je nodig. Wat zijn mijn negatieve kanten volgens jou? Tnx voor je oprechtheid! Doei.’

Lekker kort en ‘to the piont’ privé berichtje via Twitter dus.

Nee, niet eerst wat hij/ zij goed aan me vond en daarna wat niet. Dit deed ik bewust om mensen niet de mogelijkheid te geven voor opbouwende kritiek. Zo van; ‘Ik vind je echt een aardige vent, maar….’, je weet hoe het meestal verder gaat. Dit heb ik vaak genoeg gehoord. Nu wilde ik het anders, eerlijk en oprecht. Niks gesluierd's. Ik dacht, ik laat al in mijn vraagstelling zien dat ik geen zin heb in zo genaamde ‘opbouwende kritiek’. Ik wil datgene horen wat als eerste in hun opkomt. En het liefst in dezelfde woorden als dat zij hem in zichzelf, tegen zichzelf fluisteren. En voordat ze al ‘zachtere’ woorden voor hebben gevonden.

Goed, ik besloot om ongeveer 30 personen te DM’en. 15 die ik vooral zakelijk en ‘oppervlakkig’ ken en 15 die ik al een tijdje ken, bevriend mee ben of van verleden ken. Je snapt het, zo diverse mogelijk dus. Misschien denk je nu, waarom zakelijke contacten benaderen? Zij kennen mijn echte ‘ik’ toch niet. Goede vraag. Ik weet het ook niet. Maar ik voelde wel dat anderen me niet perse heel goed of lang hoeven te kennen om de vinger op mijn negatieve kanten te kunnen leggen. Zij kennen je niet lang genoeg om te genuanceerde mening te geven, dacht ik. Ik wil de ruwe meningen horen! En dat kreeg ik.

De reacties waren schikbarend direct en oprecht, maar o zo leuk! Ja, kritiek horen was nog nooit zo leuk! Je hoorde dingen die er echt toe deden. Voor mijn gevoel voelde het als (h)eerlijke kritiek. Punten die ik stiekem al van je zelf kende. En ook super verrassende punten die ik helemaal niet van mezelf wist. Ik leerde weer eens iets nieuws over mezelf! Mijn ogen gingen open. Zo van: ‘Oooh, daarom dat ik altijd al zo tegen dit of dat aanliep.’

Ik besloot voor mezelf met welke kritiek ik het meest eens ben en waar ik wat aan wilde doen. Vervolgens sprak ik met de persoon, waar de feedback van afkomstig was, af. Onder genot van een kop koffie gingen we iets uitvoeriger over door praten. Ik ben achtergekomen dat de weg naar oplossing meestal ook bij hen ligt. Datgene wat ze aan mij gezien hadden, hadden ze zelf ook al ondergaan of worstelden er nog steeds mee. Het voelde snel alsof ik een wetenschap rijker was geworden en de persoon voor me een last minder. Hij/ zij had nu eindelijk de kans om echt eens te zeggen wat ie nou de hele tijd van mij gevonden had.

Ideale manier om een stap dicht bij jezelf te komen en bij de mensen die je de feedback hebben gegeven. Weinig moeite en uiteindelijk dus super leuk om te doen.

Probeer het ook eens ;)