In de auto heb ik altijd Radio 1 aanstaan. Met de vele kilometers onderweg is dat een hele goede methode om op de hoogte te blijven van allerlei ontwikkelingen. Gisteren werd er weer een onderwerp aangesneden welke bij mij weer verrassende stof tot nadenken deed opwaaien.

Aan ‘tafel’ zat mevrouw Fleur Jurgens en aan de telefoon mevrouw Anuschka Dhont. Fleur is initiatiefneemster, mevrouw Dhont is inkoopster damesondergoed bij Hema. Fleur komt op voor de vrouwen door te stellen dat er tegenwoordig geen normale BH’s te verkrijgen zijn. Alle BH’s welke ooglijk zijn hebben tegenwoordig vulling. Hiermee worden vrouwen beledigd door ze te generaliseren als ‘little tits’ en gepositioneerd als lustobjecten met louter ronde vormen. Mevrouw Hema zegt dat er wel degelijk normale BH’s zijn.

Wat volgt is een welles-nietes discussie waarin mevrouw Dhont motiveert dat vandaag de dag de grote vraag nu eenmaal gaat naar gevulde BH’s en daardoor het aanbod groter is. Daarbij motiveert ze dat deze BH’s zijn gemaakt om vrouwen te dienen doordat vullingen de tepels verhullen bij strakke kleding en daarbij zorgen voor een mooie vorm van de borst. Mevrouw Jurgens begrijpt niet waarom de aanbieders vrouwen slechts willen afschilderen als onvolmaakt en men de vrouw maar onzeker blijft maken.

“Wat een gezwets”, dacht ik. Typisch vrouwenpraat. Maar 100 meter verder zette ik mezelf even in de positie van een vrouw en dacht er nog ’s over na. Stel ik loop af op het schap met boxershorts (ik draag de lange, strakke variant van een merk met dezelfde initialen als ik) en zie daar louter boxershorts met vulling hangen. Vulling aan de voorkant bedoel ik dan. En oh, ergens helemaal onderop achter in het onderste hoekje van het schap vind ik nog een onooglijke, vleeskleurige variant zonder vulling. Hoe zou ik daar dan over denken?

Ik ben vrij zeker van mezelf. Maar wat zou een beetje extra mannelijkheid met mij doen? Natuurlijk, als het allemaal wat mooier eruit gaat zien waarom niet. Maar als het de norm bepaald van wat anderen vinden hoe je mannelijkheid er normaal uit zou moeten zien, ben ik er dan nog wel blij mee? Vooral op die momenten dat het broekje uitgaat en ikzelf geconfronteerd word met de waarheid. En nog erger, als ik dat moet doen voor de ogen van iemand die de waarheid nog niet kent? Ben ik dan nog wel zo het mannetje?

Pfoeh, das lastig...Kijk, we maken aardbeien kunstmatig roder, spuiten kipfilet kunstmatig voller, hebben prachtige kunstbloemen op kantoor staan, verven ons haar als we grijs worden, shoppen iedereen op print naar goddelijke schoonheden, hebben spoilers op normale auto’s zitten. Dus dat de wereld af en toe een beetje nep is, is nu eenmaal zo. Maar wie bepaald nou eigenlijk wat normaal is? Moeten we dat niet zelf doen? Laten we ons de norm niet aanmeten door de scheppers van het beeld en de producenten die dat stimuleren?
De push-up BH was om te schokkeren onder de noemer “Baby’s got boobs’. Het lag er lekker dik op. Maar dat is dus nu geworden tot een subtielere vorm waarin volle borsten dus de norm zijn geworden. En is dat nu wel normaal?

Marketingtechnisch gezien is het niet anders. Maar maatschappelijk gezien hou ikzelf toch meer van de wereld zoals hij werkelijk is. En omdat ik er niet aan moet denken dat een dergelijke ontwikkeling zich door zou zetten bij mannen, ben ik dus helemaal klaar met dit beeld. Geen vullingen dus meer wat mij betreft. Populair gezegd; Ik wil gewoon je tieten zien.