Het is alweer een flinke tijd geleden dat ik met drie vrienden ging zeezeilen in Griekenland, eind oktober, heerlijk weer, nog een graad of 18, lekker zonnetje, snorkelen, twee weken zeilen, wat wil je nog meer?! Zo is het normaal gesproken wel, echter deze keer......

We kwamen aan met het vliegtuig in Athene en het weer overtrof onze verwachtingen, heerlijk warm, lekker in korte kleren rondlopen en het was er zelfs wat benauwd. Na een dag daar om de laatste proviand te kopen en andere zaken rondom de boot te regelen, was het tijd om te gaan. De dag van vertrek scheen de zon nog heerlijk, het was lekker weer om te zeilen, maar later op de dag betrok de lucht en werd het kouder en kouder. De wind wakkerde aan, het was stevig werken om de boot op koers te houden, maar leuk was het wel. ’s Avonds helemaal verkleumd onder de douche en daarna eten.

De volgende twee dagen hadden we nog aardig goed weer, korte kleding kon net niet, maar er scheen een zonnetje en het was heerlijk om te varen. Goede wind, niet te hard. Maar de vierde dag waaide het al een stuk harder. We zaten op een plek in de middle of nowhere en omdat er voor de komende dagen windkracht 9 werd voorspeld, wilden we nog een fijnere plek vinden, waar de boot minder zou schudden.

Het lukt niet, het waait te hard, boven windkracht zeven mag je niet meer zeilen in de huurboot en het neigt naar een dikke acht. We blijven er een paar dagen, het is koud en kil overal, maar gelukkig nog wel warme kleren.

Na een paar dagen zeilen we verder, windkracht 8 in de zeilen, zo vroeg mogelijk om redelijk op tijd aan te komen. Maar onderweg wordt het uiteraard erger en de reis valt behoorlijk tegen, het is hard werken om alles heelhuids in de haven te krijgen. De wind is niet gunstig. Maar binnen de beschutting kunnen we eindelijk de haven inlopen. Alleen de kant loopt rond af, dus we moeten een paar meter uit de kant liggen en ankeren om vervolgens elke keer dat je naar de wal wilt, met de dinghy naar de kant te varen. Een meter of drie.

Dat lijkt niet zo erg, maar met windkracht negen inmiddels, betekent het dat de golven hoog zijn en in de haven is geen beschutting. Elke tocht naar de kant betekent dat je kleren zeiknat worden, van koud zout water. En gemiddeld moet je toch zeker wel drie keer per dag naar de kant toe! En zonder een sprankje zon, wil niets meer droog worden.


Drie dagen liggen we daar vast en kunnen we niet weg. Ik heb ondertussen geen droog kledingstuk meer en heb het continue koud, het enige wat nog droog is, is mijn pyjama, maar verder is ook de hut klam en kil. Slapen wil moeilijk als je al zo’n koukleum bent en het ook nog zo vochtig is.

OP een avond ben ik al die kou zat, er is een fles whisky aan boord en in de hoop hoop dat ik dan eindelijk een beetje warm zal worden, neem ik een glaasje whisky, voor het eerst in mijn leven. En warempel, ik gloei er van en heb het eindelijk weer eens warm.

De kou en kilheid in Griekenland blijft nog even, maar ik kijk elke dag al uit naar mijn glaasje whisky en dat maakt veel goed. In het begin vond ik het niet echt lekker, maar gaandeweg leer ik de smaak waarderen en sindsdien mag ik zo nu en dan graag eens een glas drinken. Zonder ijs natuurlijk!