De gevolgen van de aardbeving in Japan zijn enorm, er is voor veel mensen hun hele wereld letterlijk op zn kop gezet. De hele basis is weggevaagd, huis en haard en misschien zelfs dierbaren zijn verloren gegaan. Geen idee nog hoe verder te moeten gaan. Het is een drama van groot formaat en dat maakt dat je weer eens stilstaat bij alles wat er is. Alles wat zo gewoon lijkt, je huis, je spullen, je werkplek, je dierbaren om je heen… het is gewoon totdat het mis gaat. Dan is het vanzelfsprekende eraf en kunnen we ineens zien hoeveel het gewone waard is! Het komt nòg dichterbij als je ik leest waar je staat!
De basislevensbehoeften worden duidelijk; eten , drinken en een dak boven je hoofd. Ook veiligheid en menselijk contact is een basisbehoefte. Een veilige plek om te kunnen zijn, om te leven. Om vanuit die veiligheid voor jezelf en je naasten te kunnen zorgen. Het leven in Japan staat natuurlijk volledig op zijn kop, ieder gaat zorgen voor die basisbehoeften, dat die weer in orde komen. En als dat zover is komen er andere zorgen die aandacht verdienen.
Waar in die rij staat aanraken? Gaat dat ook verloren bij een dergelijke ramp? Is het dan nog van belang om elkaar aan te raken? Of is het dan juist van belang om troost en aanraking te vinden bij anderen, om verder te kunnen? Om verdriet te delen en door te gaan.
Ik denk dat de behoefte aan aanraken er altijd is. Bij iedereen. Altijd.
Of je toegeeft aan die behoeftes is afhankelijk van de situatie waarin je je begeeft. En van het vertrouwen dat je in de ander hebt. Angst is een slechte raadgever om geen aanrakingen te willen. Veiligheid is nodig om aangeraakt te willen worden.
Massage is aanraken!