Ik heb er zin an! In een stormachtige herfst met veel weeralarmpjes.
D’r hoeven geen dooien te vallen, dat dan weer niet, maar een beetje ontwrichting van life as usual zou geen kwaad kunnen in dit navelstaarderige kikkerlandje. Eigenlijk zou er maar één punt met stip op de politieke agenda moeten staan: klimaatverandering. Letterlijk en figuurlijk. De kwaliteit van het onderwijs, twee jaar langer doorwerken of niet, de economische crisis – het is slechts geneuzel in het licht van de moeder aller uitdagingen: de klimaatcrisis. Zorgen dat er in december in Copenhagen een verdrag ligt waar niemand onderuit kan. Wat waarschuwende stormen vooraf kunnen geen kwaad.

Het is wel raar. Die collectieve allergie tegen de onzekerheid van het bestaan. Het altijd alles willen weten. Niet meer overvallen willen worden door een stevige regenbui maar angstvallig rekening houden met een weeralarm. Niet gewoon grieperig zijn en met twee paracetamol je bed in maar dankzij griepalarm preventief aan de gang met Tamiflu en vaccinatie. Zomaar bang zijn voor je moslimbuurman omdat iemand met raar haar inspeelt op angst.

Buiten huilt de wind om het huis maar terug naar de knusse (?) jaren vijftig zit er niet in. Van leven ga je dood, ‘t is niet anders. En voorzover ik weet – maar ik sta open voor andere mogelijkheden – krijg je ook maar een leventje. Om met Michael Jackson te spreken: this is it! Dus laten we het kaf van het koren scheiden. Ons bezighouden met wat echt belangrijk is: klimaatverandering op micro en macro niveau. What the world needs now? Het hart warm, het hoofd koel en de voetjes droog.