Een stradivarius van 3,5 miljoen Euro, de vaardigheid om de moeilijkste Bach stukken te kunnen spelen, 1000 voorbijgangers, een koude hal in een metrostation, spitsuur en meer.


Joshua Bell speelde daar een klein uur op zijn viool de genoemde stukken. Die avond ervoor speelde hij nog in een vol theater in Boston, entreeprijzen vanaf 100 dollar. De stukken die hij speelde in het theater speelde hij ook in het metrostation.

Hoeveel mensen hebben echt geluisterd, denk je? Hoeveel mensen hebben een bijdrage in de hoed gegooid? Hoeveel applaus heeft hij gekregen? Hoeveel mensen lieten de spits voor wat ie was en genoten van de schoonheid van zijn muziek? Hoeveel mensen moedigden hem aan?

Tja, hij had 6 toeschouwers, 32 dollar en geen applaus na een krap uurtje.

In hoeverre val jou schoonheid nog op onafhankelijk van de context waarin het wordt geboden?
In hoeverre valt jou schoonheid nog op onafhankelijk van je andere prioriteiten?
In hoeverre valt jou andere schoonheid nog op bij alles wat je doet?
Zie je je eigen schoonheid?

Zie hier nog even de film; http://www.youtube.com/watch?v=hnOPu0_YWhw

Paul Ricken

Dit is ook mooi, toch;