De enige mensen die de wereld kunnen veranderen, zijn degene die het echt willen.

Als mens hebben we een zeer waardevol gen in ons. Het gen dat zegt dat we een Neanderthaler zijn. Het primitieve gevoel dat je woedend bent en ontevreden bent over jouw lot zelfs als aan alle kanten de zon voor je schijnt.

Het is natuurlijk niet voor niets. Toen we nog in grotten leefden kwamen we uit frustratie of woede van onze luie reet om weer een of andere mammoet te verslaan zodat we ’s avonds wat te vreten hadden. Dat overleving instinct hebben we nog steeds. En het was toen bruikbaar en nu nog steeds.

Dat Neanderthaler gevoel is er de oorzaak van dat we vuur leerden maken, het wiel uitvonden, pijl en boog leerden te maken, de stoommachine uitvonden, de PC bedachten, de lijst is eindeloos.

Belangrijk deel van het snappen van de creatieve drang is dat het primitief is. De wereld willen veranderen is geen nobele opdracht. Het is een primitieve opdracht.

Ieder fantastisch mission statement, ’Free at last’ bijvoorbeeld, wat de wereld verandert is niets anders dan een product van ons Neanderthaler gen. Je mag gewoon op jacht naar zo’n mammoet. Natuurlijk mag je je 100.000 Euro of minder of meer uit laten betalen om in de hoek van een of andere grot te gaan zitten en pretenderen dat je aan het jagen bent. Maar het is wel een beetje triest. Wat nog triester is, is dat je het geld accepteert.