Ik was gisteren op een begrafenis. Een broer van een vriendin was overleden. Ik had die broer nog nooit ontmoet maar wilde haar supporten. Ze zou wat gaan zeggen en keek daar zeer tegen op. Ze was de laatste in de rij die sprak. En hoe! Ze nam het woord namens haar broer en ze sprak namens hem zijn liefde voor zijn moeder uit! Ze eindigde met een korte persoonlijke boodschap aan haar broer, in twee regels.

De meeste mensen houden tijdens een begrafenis een speech namens zichzelf gericht op de overledene. Zij niet. Ze dacht dat dit hetgene was wat haar moeder nodig had of verdiende. Krachtiger kan bijna niet.

Later op die dag had ik een congres over dienend leiderschap en we verkenden in een workshops de zin en onzin van dienend leiderschap. Ik kon natuurlijk niet nalaten dit voorval als voorbeeld aan te reiken. De zin van dienend leiderschap werd meteen duidelijk……

Heb je ook van dit soort voorbeelden??
Laten we het hier met elkaar delen.