Nederland vangt vluchtelingen op. Dat is een internationale verplichting. Maar wat jammer dat het vaak letterlijk wordt opgevat als een plicht die lasten, kosten en problemen met zich meebrengt en niet als een geweldige kans! Vluchtelingen zijn veelal mensen die in hun eigen land beschikten over middelen, een netwerk, een goede opleiding, prima werk of een eigen bedrijf. Het was niet hun keus om naar Nederland te komen, maar ze arriveren met de hoop dat ze hun talenten hier kunnen inzetten. De praktijk leert dat veel van dat talent onbenut blijft. Basale voorzieningen zijn wel geregeld: je bent in principe veilig, je hebt een dak boven je hoofd, je krijgt te eten, je kinderen gaan naar school. Maar tegelijkertijd kom je terecht in een systeem dat je klein houdt. Van iemand wordt je niemand. Men ziet je niet voor wie je bent. Je wordt zelden aangesproken op je kwaliteiten of op wat je dit land zou kunnen of willen bieden. Je wordt niet of nauwelijks gefaciliteerd in de ambities die jij jezelf stelt. Nee, het beleid gaat uit van éénrichtingsverkeer waarbij de oplossingen voor je zijn bedacht. Je moet - soms jarenlang - met je armen over elkaar wachten op een beslissing of je hier überhaupt mag blijven. Inburgeringstrajecten liggen vast, het nivo en tempo van je taallessen is bedacht, uitkeringsinstanties hebben reïntegratieplannen uitgestippeld waarbij je hun route dient te volgen. Je hebt misschien economie gestudeerd, maar het advies is toch dat je hooguit naar het MBO gaat, of dat je zo snel mogelijk aan het werk kunt in productie- of schoonmaakwerk. Je kent dit land niet, je weet de weg onvoldoende, je netwerk is weggevallen. Vanwege je inkomenspositie krijg je huisvesting in een ‘probleem’wijk tussen allerlei ‘kansarme’ mensen. Waar vind je voorbeelden van hoe het anders kan? Op een gegeven moment ben je gewoonweg vergeten dat je meer in je mars hebt. Je ontplooit je niet, je staat stil en blijft in hetzelfde cirkeltje ronddraaien. Allerlei lichamelijke en psychische klachten zijn het gevolg, want wie onderbelast is, wordt net zo hard ziek als iemand die onder te hoge druk staat. Wat kost een ‘allochtoon’? Het kost in elk geval teveel als we niet vanaf het begin investeren in het potentieel binnen onze grenzen en mensen optimaal ondersteunen om dit zo snel mogelijk in te zetten.