Ik had op twitter een kort dialoogje over het plakken van etiketten. Aanleiding was een blog in de volkskrant van een pianolerares over ouders die in haar ogen niet goed of te krampachtig omgaan met diagnoses zoals ADHD, PDD-NOS en zich hierachter “verschuilen”. Geen etiket plakken was het devies.

Oneens. Mijn stelling was dat zonder diagnose ik nooit begrip opgebouwd kunnen hebben wat autisme is. Niet dat ik nu alles weet over dit onderwerp – of überhaupt kan weten. Laat staan dat ik er alles over zou willen weten. Maar het etiket, het woord, de taal, het begrip, het kader heeft mij geholpen.
Kaders – je kan niet met en eigenlijk niet zonder. Gekleurde brillen noem ik ze ook wel. Of etiketten dus.

Zelfs in een domein waar ik ze het minst had verwacht heb je ze blijkbaar nodig: brainstorm!

Ik deed afgelopen week het volgende gedachte-experiment. Doe je mee?

OK, doe je ogen dicht (nu nog even niet… lees even door) en probeer je te focussen op een nieuw product voor in de keuken. OK, doe nu je ogen dicht. Goed! Kwam er een idee binnen? Mooi. Doe dezelfde oefening en bedenk een nieuw product voor in de keuken voor eieren.

Geinig he?

Eerlijk gezegd worstel ik soms een beetje met kaders. Ons bestaan is natuurlijk veel te complex, chaotisch en onzeker om haar te kunnen opdelen. Maar zonder een vorm van opdeling of orde is er geen touw aan vast te knopen.
Slim kaderen. Tijdelijk kaderen. Kaders oprekken. Kaders wijzigen. Nieuwe kaders aanbrengen. Wow – dat geeft een dynamiek en energie.



Ik realiseer mij steeds meer dat creativiteit kaders nodig heeft (in the box) maar het is o zo moeilijkste is om ze weer los te laten (out of the box). Gelukkig kun je leren om hier beter in te worden.

Plak in de tussentijd vooral etiketten – maar mijn welgemeend advies: doe het wel met removable lijm!