Het is nog vroeg. Stil in huis, het land nog donker. Wakker worden, koffie en Twitter. Ik schrijf over een mooi project. Grootvader Gerrit Pleiter schrijft prachtige gedichten, kleinzoon slingert ze de digitale wereld in!
Dat is een symbiose waar ik van hou. Generaties die geen generatiekloof zien! Het als een dorpsslootje overbruggen. Die elkaars waarde zien, samen smeden tot een mooi verbond. Zien wat elke generatie te bieden heeft! Even later schrijf ik ‘De mooite waard’. Ik wil het al verbeteren, maar zie ineens wat er ontstaat. ‘De mooite waard’. Geweldige titel...

Mijn blogboek 2011! Een verzameling van blogs die ik in 2011 publiceerde op Mindz.com. Het was een mooi blogjaar, waarin ik veel ‘anders denken en anders doen’ bij de kladden had. Een jaar van schrijven over verbinding, leiderschap, de crisis, de kunst, innerlijke tijd, onderwijs, zorg, co-creatie en de zelfstandige burger die zijn verantwoordelijk terug wil!
Het was een mooi schrijfjaar, waarin het uitkomen van ‘Onder duizend kleuren grijs’, mijn verzamelde Hogelandblogs tezamen met prachtig werk van achttien bevlogen kunstenaars van het Hogeland het hoogtepunt vormde.
...

Vrijdagavond, ik rij terug uit Groningen! Dag van mooie gesprekken. Gesprekken die blijven hangen. Die op onbewaakte ogenblikken vanuit het onbewuste het bewuste weer opzoeken. Kernwoorden; liefde, eigen kracht en verbinding tussen mensen.
Lekker soft thema hoor ik je denken. Van die blije mensen die geloven in een betere wereld, totaal los gezongen van de huidige realiteit! Ga aan je werk man! Ga de crisis oplossen! Nu Nederland zijn triple A status aan het verliezen is, is het alle hens aan dek. Al dat softe gewauwel over verbinding! De crisis vraagt om inzicht, heldenmoed en doorpakken.
En...

’s Ochtends vroeg. Koffie, ik lees de Ommelander Courant. Eén van mijn blogs staat op de voorpagina naast het artikel ‘Liefde voor Hogeland heeft boek tot gevolg’. Dat is de kracht van Twitter denk ik!
Een jaar geleden schreef ik een blog over Social enterprise. Direct een reactie via Twitter, kom eens kijken in Kloosterburen, naar het Sint Jansklooster! Natuurlijk direct een afspraak gemaakt! En inderdaad daar gebeuren heel mooie zaken. Burgers die weten wat ze willen, samen verantwoordelijkheid pakken. Samen denken, samen doen! Een project om het Sint Jansklooster...

‘s Ochtends vroeg, de wekkerradio braakt door angst gedreven somberheid! Wakker worden met dramatische voorspellingen. Al twee dagen lang lijkt het nieuws alleen nog maar te bestaan uit sombere voorspellingen! De economie krimpt, het geld is op, werkeloosheid, bezuinigingen.
Zelfs Sinterklaas houdt de hand op de knip. ’s Avonds sluiten we er mee af, ’s ochtends staan we er mee op. Een demagogische mediamachine die rookwolken van zwartgalligheid via treurbuizen en geluidsdozen tot ons laat komen. En was het niet zo dat alles dat je aandacht geeft groeit?
Angst leidt nooit tot...

Vrijdagochtend, de zon lijkt door de bomen te waaien, maakt glinsterende patronen op verweerde stenen. Ik kijk om mij heen, de Ecokathedraal. Daar sta ik dan tussen organische vormen, ontstaan door mensenhanden, geholpen door de fluistering van de natuur.
Samen met Peter Wouda van Stichting Tijd loop ik over een smal pad, slingerend, het ligt daar alsof het er altijd heeft gelegen, nooit ontworpen is! Toch heeft iemand hier de eerste steen gelegd. Waarom, met welk doel? Om iets te bestendigen, ergens te gaan, misschien om ergens te komen? Als we stil staan op een hoogte, hoor ik dat dit ooit...

Buiten waait het stevig. Het is herfst. De storm is vriendelijk, een mistral haast, nog geen regen. Ik kijk naar mijn timeline op Twitter en zie tweets voorbij komen over @occupywallstreet. Een even vriendelijk ogende beweging.
Inmiddels volg ik deze beweging met aandacht. Een aantal weken geleden druppelde het zo nu en dan een tweet. Nu een gestadige stroom! Als lekkend water uit een badkamer. Je kent het wel, ergens zit een lek en op de meest onwaarschijnlijke plekken begint het te druppen.
Even een ‘reality check’, kent u eigenlijk occupywallstreet? Ja toch?! Zo niet even Googlen....

Soms word ik wakker met een idee! Ken je dat? Je doezelt nog wat en ineens is het daar! Samen eten….de weg naar een andere samenleving! Simpele veranderingsstrategieën werken het beste. Eten doen we allemaal, koken ook! Bij ons krijgen de kippen aan het eind van de maaltijd de restjes. Wat nou als ik iets meer zou koken? Eens iemand zou uitnodigen om mee te eten? Iemand die ik nog helemaal niet ken?
En nog mooier, wat nou als iemand mij zou uitnodigen eens mee te eten! En wat nou als er bij ons in het dorp 200 gezinnen zouden zeggen ‘Gaaf, ik doe mee!’ En stel nou eens...