Buiten waait het stevig. Het is herfst. De storm is vriendelijk, een mistral haast, nog geen regen. Ik kijk naar mijn timeline op Twitter en zie tweets voorbij komen over @occupywallstreet. Een even vriendelijk ogende beweging.
Inmiddels volg ik deze beweging met aandacht. Een aantal weken geleden druppelde het zo nu en dan een tweet. Nu een gestadige stroom! Als lekkend water uit een badkamer. Je kent het wel, ergens zit een lek en op de meest onwaarschijnlijke plekken begint het te druppen.
Even een ‘reality check’, kent u eigenlijk occupywallstreet? Ja toch?! Zo niet even Googlen. Een paar weken geleden zat ik s’ochtends vroeg te kijken naar een youtube over de ontruiming van de Brooklyn bridge. Met stijgende verbazing zat ik te kijken naar mensen zoals u en ik, weggesleept door politiemensen, die daar duidelijk ook niet blij mee waren. Even deed het mij denken aan de Vietnambijeenkomsten. Een cultuur op een epistemologisch breukvlak. Ken je dat?
Vergelijk het met een betonnen weg, in een scheur een piepklein plantje dat het beton lijkt uit te dagen. Je ziet het, trekt het weg, de volgende dag zijn het er twee. Er zijn van die momenten dat je voelt ‘dit gaat niet meer weg’. En dat was precies het gevoel dat ik kreeg.
En verbazing! Verbazing over de stilte die de occupywallstreetbeweging omringt. De oorverdovende stilte in de media. Je hoort ze niet, je ziet ze niet. Dagen later een korte flits over de bezetting en weg is het weer. Terwijl in een groot aantal steden in de USA een beweging gaande is die zich organisch lijkt te organiseren. Alleen in de USA, nee fluisterende stemmen beweren dat in Europa allerlei protesten zich onder één noemer lijken te organiseren.
Bijzonder is ook dat het hier om een vreedzame beweging gaat, een beweging die vragen stelt, maar ook antwoorden geeft. De woede in de recente uitbarstingen in Londen en Parijs lijkt afwezig. Dit is anders! Dat voel je!
En als iets anders is, dan kijken we elkaar aan, dan willen we weten hoe we hier op moeten reageren. Een mens is allereerst een sociaal groepsdier! Wat denkt de groep? Wat denken de leiders uit de groep, de hofnarren? Wat denken de ‘altijd anders denkenden’
En dat is het bijzondere, die lijken niet te denken, niet te reageren. Hanteren de ‘als ik niet kijk dan verdwijnt het wel’-strategie. En ja dat werkt! In de psychologie noemt men dat het ‘bystanders effect’. ‘Als veel mensen op het zelfde moment kijken naar een bepaalde gebeurtenis en niemand reageert….dan is de kans groot dat je zelf ook niet reageert! Het zal wel niet belangrijk zijn! Als voorbeeld de drenkeling ‘Val je om 3 uur ’s nachts in de Oudegracht (Utrecht) dikke kans dat iemand je naspringt. Val je er zaterdag om 3 uur ’s middags in? Dan is de kans op overleven nihil!’
Maar goed bij mij blijft het gevoel dat ik naar iets zit te kijken, dat niet meer weg zal gaan! En als onderzoeker van veranderingsprocessen hou ik dan toch mijn adem in! Dit kan wel eens heel groot worden! Het beton laten kraken. Het wachten is op de ‘tipping point’. Dat ene moment waardoor een verandering onontkoombaar wordt of wegzakt in het archief der vergetelheid!
En dan in een talkshow in Amerika verwoordt Alan Grayson (former member of the U.S. House representatives) het ongenoegen, de vragen, de verbazing van grote groepen in Amerika en hangt er pijnlijk tastbare getallen aan. Getergd roept hij ‘I’ll be that spokesman’ en in die twee minuten tilt hij occupywallstreet naar het volgende niveau! Verbindt hij het met het establishment! Geeft hij aan 'Hier moet u een mening over hebben!'
Wat denk je? Verdwijnt deze beweging geruisloos van het wereldpodium, creëert het verandering of springt het establishment er op ...... in een vlucht voorwaarts?
Het was mij weer een waar genoegen!
Hems Zwier
Kijk even naar de
video en Alan Grayson