Vrijdagavond, ik rij terug uit Groningen! Dag van mooie gesprekken. Gesprekken die blijven hangen. Die op onbewaakte ogenblikken vanuit het onbewuste het bewuste weer opzoeken. Kernwoorden; liefde, eigen kracht en verbinding tussen mensen.
Lekker soft thema hoor ik je denken. Van die blije mensen die geloven in een betere wereld, totaal los gezongen van de huidige realiteit! Ga aan je werk man! Ga de crisis oplossen! Nu Nederland zijn triple A status aan het verliezen is, is het alle hens aan dek. Al dat softe gewauwel over verbinding! De crisis vraagt om inzicht, heldenmoed en doorpakken.
En dat klopt! Maar de bekende methoden lijken niet meer te werken. Lijken te worden ingehaald door een andere werkelijkheid. De tijd van rustig beleid maken is over. Waar eens de hogesnelheidstrein van beleid, wagons van uitvoering door het Nederlandse polderlandschap sleurde is het nu stil.
Perrons van visie en vergezichten worden overwoekerd door het onkruid van gebrek aan inzicht en daadkracht. Er lijkt geen trein meer te komen. Burgers staan vertwijfeld, checken horloges en informatieborden. Waar blijft mijn trein naar bekende dorpen als Jeugd, Werk, Zorg, Welzijn en niet te vergeten het immer groeiende stadsgewest Veiligheid.
Even later de metalen stem uit het omroepsysteem. Blije gezichten op het perron, vertraging maar hoop, er komt een trein, toch? De boodschap is helder! ‘In verband met defecten aan spoor en materieel zijn alle verbindingen voor onbepaalde tijd gestremd’
Kijk, dat is lekker duidelijk! Daar hou ik van. Geen vaag geleuter, maar zeggen waar het op staat! U zult zelf moeten zorgen voor verbinding! U zult zelf moeten stilstaan bij hoe u de dorpen weer bereiken kunt! Zelf uw vervoer regelen, samenwerken, creatief zijn!
Is dat een probleem? Nee, juist niet! Het daagt uit samen te kijken naar vernieuwing! Beleidsmakers die door het dorp lopen, praten, ontmoeten, initiatieven waarderen en samenwerking zoeken. De verkokerde stations ‘Beleid’, ‘Visie’ en ‘Vergezichten’ verbouwen! Van stoere ‘over en voor’ bastions, vol regels en plannen, tot open plekken van integraal ‘voor en door’ denken! Plekken van doen, luisteren, kaders zonder inkleuren, cocreëren, samenwerken en verbinden.
Mag ik u uitdagen het nooit meer te hebben over sociaal zwakkeren, maar naar hun kracht te zoeken! Geen subsidie, maar mogelijkheden te bieden. Vraag wat zij echt willen! Ouderen niet langer als uitgerangeerd te betitelen, maar hun kracht en kennis te benutten! Jongeren niet langer als onbezonnen en onervaren te betitelen, maar hun visie en daadkracht te benutten. Burgers niet langer als inwoners of administratieve eenheden te zien, maar als individuen die het hoogste belang hebben bij de kwaliteit van hun eigen omgeving!
Mag ik u uitdagen een wit vel neer te leggen en echt te ontmoeten.
Alle stakeholders aan tafel, tekenen, kleuren, maar ook aanpakken, zelf verantwoordelijkheid nemen, denken over de eigen toekomst. Bijdragen, ieder vanuit zijn eigen kunnen en professionaliteit!
Natuurlijk kunt u ook op het perron blijven staan en rustig wachten! Er zal vast wel een trein komen!
Het was mij weer een waar genoegen!
Hems Zwier
Kijk ook eens bij het
Social Innovation Lab