Wie in z’n buurt windturbines geplaatst krijgt heeft vaak nog niet door wat hem te wachten staat. Dat wordt duidelijk als je de grote hoeveelheid filmpjes op YouTube bekijkt, de verhalen van gedupeerden. Want dat zijn ze uiteindelijk. Hun woongenot is dan niet langer zo duurzaam als de turbines geacht worden te zijn. Veel van hen verlaten hun huis zonder het te verkopen, uit ellende.

De oorzaak is onverwacht. Uiteraard kan een windturbine het uitzicht bederven, hoorbaar geluid voortbrengen en slagschaduw geven, het verschijnsel dat de draaiende wieken van het zonnetje een knipperlicht maken. Het hoorbare geluid valt meestal mee, het onhoorbare geluid niet: infrageluid.
Stel je voor dat je bij een gezellig, knus, ouderwets molentje op Kinderdijk staat, net achter de wieken. Je kunt je voorstellen vast dat iedere keer dat zo’n wiek voorbij komt, je een verandering van de luchtstroming voelt. Een grote windturbine doet ook zoiets, alleen op veel grotere schaal. Zo ontstaat er een onderbreking van de wind, bijvoorbeeld iedere seconde één keer. Dit is geluid en het rijkt ver. Omdat we pas tonen vanaf 20 Hertz kunnen horen, merken we niet bewust iets van dit het geluid van ongeveer 1 Hz. Het laat ons echter niet onberoerd. Van infrageluid is al langer bekend dat bepaalde organen er last van krijgen. Zo worden vrachtwagenchauffeurs gewaarschuwd door hun vakbond voor trillingen die hun rug belasten. Rond 1 Hz is het evenwichtsorgaan aan de beurt. Wie misselijk wordt op de boot of in kermisattracties, die merkt het snel. Ook mensen met hoofdpijn merken het als eersten. Op de klachtenlijst staat verder: slaapproblemen, paniek, hartkloppingen, evenwichtsproblemen, duizeligheid, piepende oren (tinnitus), concentratie- of geheugenproblemen en slecht zicht (vaag beeld). ‘Windturbine Syndroom' heet dit. Kijk het maar na.
Dat deze klachten te verwachten zijn is af te leiden uit de contracten die landeigenaren moeten tekenen zodra ze windturbines op hun land toelaten, tegen een vergoeding. Vanaf de ondertekening mogen ze verder niet piepen over een lijst aan ongemakken. Dit lijstje wijst impliciet richting infrageluid. Verder wordt hard gewerkt om infrageluid zoveel mogelijk uit de discussie met de omwonenden te houden. Metingen worden gedaan in dB(A), zodat alleen het hoorbare geluid wordt gemeten. En de 45 dB(A) zal de windturbine niet snel overschrijden. Als omwonende stuur je beter aan op een norm in dB(C) waarbij het infrageluid wél wordt meegenomen. Dat kan rustig oplopen tot 90 dB.

Staan de turbines er en heb je er geen last van, hou dan je kat of hond in de gaten. Dieren hebben dezelfde organen en blijken ook last van de windturbines te krijgen. Je mag gevoeglijk concluderen dat álle dieren van dit infrageluid last krijgen. Bovendien rijkt het heel ver. Olifanten, neushoorns en walvissen communiceren daarom met infrageluid of gebruiken het voor de jacht.

Als je het even laat doordringen is de windturbine niet langer houdbaar als milieuvriendelijk. Deze apparaten plegen onhoorbaar een aanslag op de rust van vele dieren en hopelijk krijgt één soort van hen dat eindelijk eens door.