Ik ben het 3e alternatief van Stephen Covey aan het lezen en wil een stukje tekst delen dat gaat over empathisch luisteren (is iets anders dan luisteren met sympathie).
Het stuk tekst komt uit een boek The Talking Stick.

Degene die de praatstok heeft, houdt de gewijde kracht van het woord in zijn handen. Hij mag spreken zolang hij de stok vasthoudt; de andere raadsleden mogen niets zeggen. De adelaarsveer die aan de stok vastzit, geeft hem de moed en wijsheid om in eerlijkheid en wijsheid te spreken. Het stukje konijnenvel aan het uiteinde van de stok herinnert hem eraan dat zijn woorden uit zijn hart moeten komen en dat ze zacht en warm moeten zijn. De blauwe steen herinnert hem eraan dat de grote geesten zowel de boodschap van zijn hart horen als de woorden die hij spreekt. De veelkleurige en steeds veranderende schelp herinnert hem eraan dat de hele schepping voortdurend in beweging is – de dagen, de seizoenen, de jaren gaan voorbij – en dat mensen en situaties ook veranderen. De vier kleuren kralen – geel voor de zonsopkomst (oost), rood voor de zonsondergang (west), wit voor de sneeuw (noord) en groen voor de aarde (zuid) – zijn symbolen voor de krachten van het universum die hij in zijn handen houdt op het moment dat hij spreekt over wat er in zijn hart leeft. Aan de stok zijn strengen haar bevestigd van de grote buffel. Degene die spreekt, mag dat doen met de macht en de kracht van dit geweldige dier.

Deze beschrijving van een praatstok van de Cherokee – indianen verwoordt prachtig wat Stephen Covey probeert te bereiken. De praatstok draait niet om het winnen van meningsverschillen, maar om het horen van een verhaal en het verkrijgen van inzicht in het hart van de verteller.

Voor meer verwijs ik je naar het 3e alternatief. Het principe van creatieve samenwerking.