Tijd heb ik wel tijd om een blog over tijd te schrijven tijd tijd tijd seconde wat is tijd verdoe ik mijn tijd niet al tijdschrijvende vertikt de tijd... tik en daar stond ie even stil of liep de tijd terwijl ik stilviel tijd roept meer vragen op dan hij antwoorden geeft is tijd wel een hij vadertje tijd vroeger was tijd vrouwelijk zegt het woordenboek tijd tijd tijd de tijd schrijdt terwijl ik tijd schrijf tik tak tik tak.....

Als ik over tijd ga nadenken dan lijk ik geen stap verder te komen, dan voel ik de tijd niet meer, dan voel ik haast of is haast ook tijd?

Leegte is leegte tijd?

Mag tijd ook leeg zijn? Mijn mooiste herinneringen aan tijd zijn leeg. Ik herinner me dat ik als meisje, vroeger op school, in de klas dromerig naar buiten staarde, nadat ik mijn repetitie af had. Druk schrijvende pennen om me heen krasten de tijd weg, haastten zich, maar ik had een zee van tijd tot mijn beschikking, ik hoefde niks. Als je je proefwerk inleverde mocht je weg, maar dat deed ik niet, ik genoot van de tijd, van het niks, van mij mocht dit eeuwig duren. Stil de tijd.

Ik ben getrouwd met man die afgestudeerd is als klokkenmaker. Op zolder heeft hij een atelier vol klokken, die allemaal stilstaan. Niet omdat ze stuk zijn, maar omdat ik 's nachts graag wil slapen. Stel je voor een kakafonie van slaande klokken elk uur. Beneden een stuk of 10 klokken, waarvan er eentje mag lopen van mij. Ik wordt nerveus van klokken die samen een wedstrijdje in de tijd wegtikken.

Ik draag geen horloge. Mensen zonder horloge geven de voorkeur aan belevingstijd, van kloktijd raken we opgejaagd. Ik zoek de stilte tussen de wegtikkende seconden om creatief te kunnen zijn.

Zomaar wat gedachten over tijd, een persoonlijke beleving van tijd.

Eigenlijk wilde ik een filosofisch en goed doordacht verhaal over tijd schrijven. Dit naar aanleiding van de prachtige documentaire 'Stil de tijd' waarin Joke Hermsen bevlogen over de tijd filosofeert. Ik heb de uitzending twee keer bekeken. De 1e keer genoot ik vooral van de mimiek van haar gezicht. De bewegelijkheid waarmee ze vol passie een enorme rust uitstraalde. Zo in de tijd te kunnen zijn. Af en toe ving ik een zin op die me diep raakte. Ik was in de tijd.

De tweede keer luisterde ik met een doel, dit blog schrijven. Geconcentreerd op de inhoud. Wat kan ik gebruiken? Een beetje gestresst, want wat heb ik toe te voegen aan wat zij zegt? Een samenvatting van haar verhaal? Ik kan jullie beter twee filmpjes van Joke Hermsen tonen.

Zo heb ik toch al een tijdje voortgeschreven. Ik voel niet langer de behoefte om terug te lezen of het wel goed is. Ik heb mezelf gewoon even mee laten voeren door de tijd.

Stil de tijd