Kinderen na de echtscheiding:

Wachten op papa, (namen zijn verzonnen)

Voor kinderen is het belangrijk om te weten waar ze aan toe zijn. En als je dan nog niet goed kan klokkijken heb je een probleem. Zo ook bij Tommie, die bijna 4 jaar oud is. Zijn ouders zijn een paar maanden geleden gescheiden en zijn vader woont nu ver weg. De Rechter heeft gezegd dat papa Tommie iedere zondag om 10.00 uur mag ophalen en weer om 17.00 uur terug moet brengen. Bij Tommie gaat dat niet zo goed.
‘S woensdags vraagt Tommie al aan mama wanneer het zondag is. Tommie is tenslotte bijna 4 jaar en weet wel dat wanneer hij niet naar school hoeft en dat die dag zaterdag is en dan is het maar 1 nachtje slapen en dan ziet hij papa weer. Dat kan Tommie nog begrijpen, maar
het wordt lastig wanneer het vakantie is of dat er om een andere reden geen school is. Maar goed, op zaterdag zegt mama dat morgen papa Tommie komt halen. Heerlijk, papa weer te zien, denk Tommie dan. Zijn aftershave weer te ruiken, de stoppels op zijn gezicht te voelen, heerlijk tegen zijn jas opkruipen en zijn 2 armen om je heen te voelen. Veilig, vertrouwd, ja, net als vroeger.
Eindelijk is het dan zondag, maar wanneer is het nu 10 uur. Als de grote wijzer dáár staat, maar wie zegt me dat die klok wel goed is? Misschien is de klok wel kapot. Dat heeft hij ook laatst gehoord toen ze bij oma in het ziekenhuis waren. Daar stond de klok stil en oma wist ook niet hoe laat het was. Voor de zekerheid pakt Tommie, zodra hij wakker wordt, zijn tas in met zijn knuffel, spulletjes om te tekenen en natuurlijk die mooie tekening voor papa, mèt dat mooie lint eromheen. Tommie weet niet dat het pas 7 uur ’s morgens is. Het is toch licht? Wat duurt het dan lang voor het 10.00 uur is, maar eindelijk, daar gaat de bel. Tommie rent naar zijn slaapkamer om zijn tas te pakken en bijna beneden gekomen hoort Tommie mama en papa tegen elkaar schreeuwen. Waar hebben ze het over? “Je hebt de ali..wat..em nog steeds niet betaald ..en…jij krijgt Tommie niet mee…en..eerst over de brug komen…..en… ik bel mijn advercaat…”
De deur wordt dichtgesmeten en Tommie staat daar nog op de derde tree van de trap. Mama ziet hem niet eens. Die rent boos naar de telefoon. En Tommie….voor hem is er niemand……Hij staat alleen….Niemand die hem nu troost….Tommie voelt zich verloren, vergeten en oh zó alleen….

Dit stukje tekst is iets wat veel, heel veel voorkomt. Het “even in de schoenen staan van Tommie staan” zouden alle ouders (na scheiding) eens moeten doen. Natuurlijk, alimentatie is belangrijk, maar om je kind daarvoor te laten boeten?
Toch gebeurt dit keer op keer. Uit onmacht? ja! Zien deze moeders/vaders niet wat ze aanrichten? Nee! Er bestaat geen gezonde ouder die bewust z’n kind wil kwetsen.
Wanneer ontstaat zo’n situatie?
Wanneer een scheiding niet goed is afgewikkeld,
waar de ex-partners nog niet zo ver zijn dat ze elkaar een “goed leven” gunnen,
waar financiële zorgen zijn en men niet weet hoe de eindjes aan elkaar te knopen,
Dat zijn bij uitstek al situaties die het er niet gemakkelijker op maken. Deze situaties vertroebelen je blik. Je hebt dan niet in de gaten dat jouw kind gedwongen mee-gescheiden is en gedwongen wordt zijn vader/moeder niet meer zo veel te zien. Je gaat in je wanhoop voorbij aan wat de gevolgen van de situatie voor je kind zijn en wat er in dat koppetje omgaat.

Dit voorbeeld maakt onderdeel uit van het nog uit te geven boek over kinderen en ouders in scheidingssituaties. Ik wil jullie lezers alleen deelgenoot maken van wat mij als scheidingsbemiddelaar bezig houdt.
Jocelyn Weimar, o.a. co-auteur van de ScheidingsNavigator