Terwijl de meeste mensen nu in hun bed liggen te dromen, droom ik even hardop…

Om de zoveel tijd wordt ik met mijn neus op mijn dromen gedrukt. En de afgelopen paar maanden is dat heel wat keren gebeurd. Mede dankzij workshops over spoken (zeer onproductief voor droom-uitvoering), een Twitterveiling en blogs over dromen, ben ik aan het onderzoeken gegaan: wat zijn mijn dromen? De kleine dromen en de grote dromen? En kan het nog groter?

En ik heb geleerd: het kan altijd groter… De blog van Brigitte van Tuijl en de reacties die daarop volgden, waarin mensen hun eigen droom beschreven, hebben mij uitgenodigd om mijn droom eens ronduit op te schrijven. Nadat ik mijn schroom opzij had gezet, schreef ik daar het volgende:

“Mijn droom als singer-songwriter is om ooit een optreden/concert/show met het Metropole Orkest te doen. Dat is het meest concrete beeld van eigenlijk een grotere droom. En die heeft te maken met dat ik met mijn muziek mensen wil raken. En niet zomaar ontroeren, maar op zo’n manier raken dat ze op een andere manier naar zichzelf en/of de wereld gaan kijken. Dat ze na een optreden van mij weglopen met een beetje meer vering in hun tred, wat meer openheid in hun blik, wat meer gevoel van vrijheid en eindeloze mogelijkheden (en alle bijpassende gevoelens).

Niet voor niets dat mijn laatste album een conceptalbum was, een album met een boodschap. De boodschap om je zintuigen meer te gebruiken. En daar komt het Metropole Orkest weer in beeld. Als geen ander zijn zij in staat om met het spelen van muziek een verhaal te brengen. Mensen mee te slepen met de muziek. Door de arrangementen, door de manier van spelen, en ook puur door hun geweldig gevarieerde ervaring met allerlei stijlen muziek, zoals filmmuziek, musical, klassiek, opera, rock/pop, etc.

En natuurlijk door dat geweldige plaatje dat ik dan in mijn hoofd heb van een prachtig groot podium (liefst ergens bij het water) met zo’n geweldig orkest erop. En, groter dromend, met mij achter een witte vleugel voor op dat podium..

[…] Ik ben normaal niet echt materialistisch ingesteld, maar als ik ooit op een van deze mag spelen… *uberdroom*:
De Schimmel K 208 Pegasus concertpiano.. uit de Art Collection..”

Sindsdien ben ik aan het #durftevragen geslagen, heb na alle de leuke en bemoedigende reacties de stoute schoenen aangetrokken en het Metropole Orkest gebeld…

En bleek dat ze op vakantie waren…

Maar nu ik het meerdere keren heb uitgesproken, komt het tot leven. Het idee dat het werkelijkheid kan worden, dat het mogelijk is, geeft mijn zo’n energie. Zo’n drive, om het waar te maken. Om te blijven dromen, maar dan wel op een hele actieve en praktische manier: namelijk door gewoon te doen! Dus maandag hang ik weer aan de telefoon!

Wat is jouw droom? En wat ga je doen om die te laten uitkomen, wat heb je daarvoor nodig?



(foto met dank aan Erik Schepers)