Het was al jaren een verlangen van me, een paar dagen helemaal alleen weg, zonder familie, vriendinnen, verplichte programma’s of wat dan ook. Voor sommigen klinkt het misschien vreselijk saai, maar mij leek het heerlijk! Een paar weken geleden kwam het er dan eindelijk van, helemaal alleen met een grote tas vol boodschappen (want het moest een lekker weekend worden, geen survival) een stuk of wat boeken, zowel een chicklit als spiritueel boek (want ik hoefde alleen te doen wat ik echt leuk vond) en schilder en boetseerspullen (want ik wilde me ook niet vervelen) En wat was het lekker! Niemand om rekening mee te houden, heerlijk wandelen, lezen, schilderen, eten en drinken wanneer ik wilde. Er was geen televisie en ik heb hem ook echt niet gemist. Ik heb gevonden wat ik zocht, rust, even helemaal tot mezelf komen, de moeilijke momenten niet schuwen, maar gewoon laten komen. Het was allemaal even heilzaam. Het mooiste wat het me opgeleverd heeft is toch wel de conclusie dat ik het leuk kan hebben alleen, dat ik ook voor mezelf prettig gezelschap ben. Als je alleen bent hoef je niemand te vermaken, voor niemand anders dan jezelf te zorgen, sterker nog als je jezelf niet vermaakt en verzorgd is er niemand die die verantwoordelijkheid van je overneemt. Het dwingt je na te denken over dat wat jij wil en dat kan confronterend zijn als je altijd doet wat anderen willen. Voor mij is een weekendje het bos in zeker voor herhaling vatbaar en ik raad het een ieder die zichzelf beter wil leren kennen dan ook zeker aan.