Wanneer we kijken een virtueel kaartje van het ‘Compendium van de leefomgeving’ over het grondbeslag van Schiphol, wordt het pas duidelijk hoeveel grondbeslag zo’n luchthaven eigenlijk in beslag neemt.




Ook het aanleggen van de geldverslindende en grondbeslag leggende Betuwelijn is een gevolg van het feit dat we in Rotterdam zo’n mooie haven hebben.

De jarenlange discussie over de invulling van Het Groene Hart, de steeds meer oprukkende Q-koorts en het opknappen van verouderde bedrijfsterreinen laten een spanningsveld zien tussen de belanghebbenden. Ook zullen gemeentes de komende jaren miljarden Euro’s op hun grondposities moeten afwaarderen. De vraag naar kantoren neemt sterk af en in steeds meer toenemende mate, zeker in ‘ontvolkinggebieden’ de vraag naar huizen ook. Daar blijft dus grond over. En dat is goed nieuws voor ons, want volgens een onderzoek van de Vereniging Eigen Huis uit juli 2009 blijkt dat de gemeentelijke grondprijzen de afgelopen 10 jaar verdubbeld zijn en in de Randstad zelfs verdrievoudigd.
Het Ecologische Hoofdstructuur beleid, EHS, gaat ervan uit dat de overheid rond 2018 700.000 hectare aaneengesloten natuurgebieden aankoopt en inricht. Particulieren zijn nauwelijks in staat om die natuurgebieden aan te kopen. Dat recht is voorbehouden aan door de overheid zwaar gesubsidieerde natuurorganisaties. Particuliere marktpartijen worden zo buiten de markt gehouden en de beoogde doelstelling gaat niet gehaald worden.

Onze ruimtelijke ordening is een thema dat dankzij de focus op het oplossen van de recessie, tot nu toe erg onderbelicht is geweest. De inwoners zelf worden slecht bediend, omdat er ook op dit beleidsterrein altijd afwegingen worden gemaakt in overleg met een beperkt aantal partijen, vaak alleen werkend vanuit een economisch belang. Gemakshalve wordt dan altijd maar gezegd door deze gevestigde orde, dat een economisch belang (in)direct ook altijd een belang is van de mensen die in dit soort gebieden wonen. Het hoofdargument is altijd de ‘werkgelegenheid’. De vraag is of dat argument nog steeds opgaat nu er een enorme schaarste dreigt aan ‘werkers’ dankzij de vergrijzing. Ook het eerder genoemde EHS beleid is er de oorzaak van dat de mens feitelijk wordt ‘weggehouden’ uit de natuur en daardoor de band en dus de verantwoordelijkheid van- en voor de natuur verliest.
Zo ben ik na het lezen van het aanbestedingsdocument met de absurde eisen die er gesteld werden aan de nieuwe exploitant van Fort Vechten bij Utrecht uiteindelijk afgehaakt. Dat moest een individu zijn die en een goede horeca exploitant en een goede museum directeur en de beste expert in Nederland op het gebied van vleermuizenbeheer en een landschapsarchitect met verstand van de Hollandse Waterlinie is en die zonder publiek en grote evenementen met een vastgestelde museumentreeprijs een dekkende exploitatie moest zien te realiseren. De gunning zal wel gegaan zijn naar de huidige beheerder...

Het ‘ruimtelijke ordeningsthema’ wordt steeds actueler, omdat er gebieden zijn waar iedereen wil zitten en hele streken die ‘ontvolkt’ worden. Dat betekent een grote verschuiving van de economische (geld) stromen.

Het heeft mij altijd verbaasd dat je voor een redelijke prijs eigenlijk in Nederland zelf geen bouwgrond kan kopen en dat woningen schaars zijn. “Grond is schaars” zeggen we altijd. Is dat wel zo of maken we grond schaars vanuit onze rigide wetgeving?

Op weg naar een duurzame leef- en woon omgeving, een van de pijlers van de nieuwe Society3.0, moeten we met elkaar goed gaan nadenken over de inrichting van die woon- en werk omgeving. Daarbij dienen we elkaar wat mij betreft echte vragen te stellen over een heel breed scala van onderwerpen. Dat gaat over onze energie voorziening, onze industrie, onze logistiek en onze plek binnen Europa en op het mondiale toneel. Wat willen we wel en waar kunnen we beter mee stoppen?

In een serie blogs ga ik u deelgenoot maken van mijn gedachten hierover.
Wordt vervolgd.