Een jaar of 25 geleden had ik een klein bedrijf in de Verenigde Staten. Ik kwam er toen heel veel. Nadat ik dit bedrijfje jaren geleden had verkocht, heb ik eigenlijk nooit meer langdurig in dat land rondgereisd. Tot de afgelopen zomer. Ik schrok wel. Het land is duur geworden en het viel me op dat de ‘American Dream’ wel erg sleets aan het worden is. Wat me opviel? De slechte staat van onderhoud van de wegen, de afgetrapte concepten van de gastvrijheidindustrie, het aantal huizen dat je er te koop ziet staan is schrikbarend, de vuile handen baantjes waar je per definitie alleen nog maar ‘minorities’ of ‘senioren’ ziet, de oppervlakkigheid waarmee er wordt gesproken over het verliezen van de Tripple-A kredietstatus van het land (=gewoon een complot tegen De Verenigde Staten) en de absolute kortzichtigheid van politici en kiezers over het betalen van belastingen: dat hoort gewoon niet en er behoren dus ook geen gemeenschappelijke voorzieningen te zijn. Ieder voor zich! Brrrrrr….het is een (nog) koud(er) land geworden.

Maar ja, het verstoken van Europees- dus belastingbetalersgeld door de overheid van landen als Griekenland ( op je 52ste met pensioen of als ambtenaar 30% meer verdienen dan in het bedrijfsleven) geeft wel voeding aan de Amerikaanse weerstand tegen ‘overheid inmenging”.

We zullen op zoek moeten in de Society30 naar de juiste, nieuwe balans. De dialoog met elkaar moeten aangaan over wat we als samenleving wenselijk vinden. Dat die dialoog niet plaats vind binnen de bestaande structuren is feitelijk een zegen. Daar gaan we toch gewoon omheen, want het polariseren wat er momenteel (ook in de Nederlandse politiek) gebeurt gaat niets oplossen.

Mensen zijn niet alleen aan het dialogen, maar zijn het #Society30 worden ook gewoon aan het doen.
Ik zie, naast veel onmacht en boosheid, zoveel positieve zaken om ons heen momenteel, dat me dat een enorme energie geeft. Wat ik zoal zie?
Ik zie mensen, die heel veel schrijven en er komen vele (betaalbare) boeken op de markt, geschreven door individuen met mooie denkbeelden en ideeën.
Ik zie vele nieuwsoortige bijeenkomsten, van mensen die vol enthousiasme bezig zijn politieke partijen op te richten tot het delen van kennis. Bijeenkomsten, zoals die van Elsewine of Bas en Sam. Bijeenkomsten die vroeger via de gevestigde orde moeiteloos 1.000 tot 2.500 euro moesten kosten, zijn nu gratis tot een paar honderd euro.
Ik zie individuele ‘regelhelden’ die zaken roepen op Twitter als: “@rvandenhoff Bijna op de helft #society30 Ik sta te trappelen, brug slaan tussen oude en nieuwe wereld met jongeren. Wanneer heb je tijd? :)”.
Maar ik zie ook praktische oplossingen ontstaan die ervoor gaan zorgen dat we groenten en fruit niet meer over de hele wereld hoeven te verslepen, maar gewoon lokaal kunnen bestellen van kwekers-met-een-hart-en-ziel-van-om-de-hoek. Of dat leren binnen bedrijven gewoon beter gaat!

Ook internationaal zie ik mooie dingen gebeuren. Zo gaf ik van de week een masterclass op uitnodiging van de University of Tokyo in Munchen voor de top-talenten van een Japanse Multinational en de energie die daar ontstond was gewoon groots.
De Society30 wereld houdt niet op in Bunabumali, maar gaat er gestaag verder!

Dat is allemaal heel errug Society30!