VOORNEMEN OF SPEELRUIMTE NEMEN?



Doe jij aan voornemens??
Het is een gebruik rond de jaarwisseling te bekijken wat je, met het loslaten van het oude jaar, ook van jezelf zou willen loslaten: een patroon, een gewoonte, iets dat oud is en niet mee hoeft het nieuwe jaar in. Of een wens op iets nieuws doen: wat zou je nu juist wél eens willen voor jezelf?
We maken dan al gauw ‘goede voornemens’ - want "we willen iets màken van ons leven". Of we maken voornemens juist niet - want "het moet niet afhangen van zo'n stom voornemen: een verandering moet je òf niet willen, òf gewoon doen; 1 januari of niet".
Of we het nu een voornemen nóemen of niet: we willen kennelijk graag groeien en bloeien in onze eigenheid, en nemen ons dus regelmatig voor iets te veranderen.

Waar komt je goede voornemen vandaan?
Sommige voornemens worden uitgevoerd - meteen na middernacht, de champagne en het vuurwerk. Vele vervagen onderweg, en de meeste houden we niet vol.Waarom doen we dan min of meer ieder jaar, of bij ieder ander voorneem-moment, hetzelfde kunstje? En waarom stellen we onszelf vervolgens vaak teleur? Dat laatste geeft immers weer een naar gevoel over onszelf - wat op zijn beurt weer allerlei onprettige patronen in de hand werkt. Want vanuit een negatief gevoel of een negatieve plek gaat niets nieuws aanslaan, en we geven onszelf zo graag op de kop. Het hele ritueel werkt dus veelal averechts...

Iets veranderen kan eigenlijk alleen wanneer je met liefde (!) jezelf iets geeft in plaats van ontneemt.
Je goede voornemen komt in wezen voort uit een goede intentie iets fijns en goeds voor jezelf te doen. Uit een verlangen; uit je interne, natuurlijke wens om innerlijk te groeien.
Maar wat heeft het nodig om werkelijk tot groei te leiden, in plaats van tot de zoveelste teleurstelling èn ontkenning van het feit dat je al op een goede plek bent met jezelf?

“Verandering vindt niet plaats door jezelf tot verandering te dwingen, maar door je te gaan beseffen wat niet werkt.”

Shakti Gawain

Inayat Khan, een grote soefi-mysticus, beschrijft het verlangen naar innerlijke groei structurerend aan de hand van vijf verlangens die ons ertoe brengen aan ons innerlijk doel te werken: de verlangens naar leven, kennis, macht, geluk en vrede. Deze vijf zijn, bewust of onbewust, werkzaam in de diepste diepten van iedere ziel.
Het is goed om te begrijpen waar de ‘vonk’ vandaan komt die jou je voornemens of wensen laat maken.

Inayat Khan:
“Als het verlangen naar leven je in aanraking brengt met het werkelijke leven - het leven dat niet aan de dood is onderworpen - dan is het doel van dat verlangen vervuld;
Als je ten volle de kennis van je eigen wezen hebt kunnen waarnemen, waarin de goddelijke kennis en het mysterie van de totale schepping te vinden zijn, dan is het doel van de kennis vervuld;
Als je bij machte bent in aanraking te komen met de Almachtige Kracht, dan is het verlangen naar macht bevredigd;
Als je het geluk in eigen hart hebt kunnen vinden, onafhankelijk van alle dingen buiten je, dan is het doel van het verlangen naar geluk bereikt;
Als je in staat bent uit te stijgen boven alle toestanden en invloeden die de zielenvrede verstoren en de vrede gevonden hebt temidden van de menigte en ver weg van de wereld, dan is het verlangen naar vrede vervuld.

Niet in de bevrediging van een of meer van deze vijf verlangens wordt het doel bereikt, maar de vervulling van al deze vijf tezamen, verwezenlijkt het éne doel waartoe elke ziel op aarde werd geboren.”

We zitten vaak vast in beelden die ons onze werkelijke verlangens niet kunnen laten leven, maar een surrogaatverlangen ervoor in de plaats zetten.
Bijvoorbeeld: ik wil ‘zoveel kilo’ afvallen. Waarom?
De ruimte & speelsheid om dat te onderzoeken kan wel eens opleveren dat je eigenlijk meer structuur in je leven nodig hebt - om je fitter en vitaler te laten zijn; om jezelf vervolgens goed en gegronder in de wereld te zetten.
Het surrogaatverlangen (ego) kan zeggen dat je, wanneer je die minder kilo’s hebt, meer bestaansrecht hebt. Dat kan dan weer komen door allerlei beelden van zeer slanke mensen die "ertoe doen" in je omgeving en in de media.
Je ‘leent’ dan als het ware een waarheid die gebaseerd is op onwaarachtigheid.
Het heeft nogal wat nodig soms om buiten je eerste idee van je verander-verlangen te komen...

Ego-belang steekt zo een stokje voor jouw groei.
Zoals ik ook in de vorige inspiratiemail schreef: je ego heeft allerlei belang om een stokje te steken voor alles wat goed is voor jou en je groei naar meer eigenheid. Groei betekent namelijk dat je ego een stukje van zijn macht over jou moet loslaten, en dat vindt het heel naar.
En ook hier geldt: een kat in het nauw maakt rare sprongen. Het ego gaat jou bijvoorbeeld tegenwerken in je nieuwe wensen en gedragingen. Dat doet het heel stiekem en geslepen. Voor je het weet, ben je weer samengevallen met wat je ego je ‘vertelt’ dat goed is voor je, heeft het je ‘lekker’ in een paar beelden vastgezet, en blijf je dus onbewust...

Hoe bied je je ego effectief tegenspel?
Contact maken met jezelf, met je binnenwereld, is van eerste en essentieel belang om te voelen waar je ‘zit’ en wat je diepere verlangen en grootste waarheid in het moment is. Je laat de buitenwereld even los. Je neemt ook de tijd voor het hele proces. Het is niet zomaar of simpel ‘af’. Geen enkel proces kan vooruit geduwd worden, het moet zich kunnen ontvouwen.
Door dat contact maken met jezelf zorg je voor bewust-zijn, dat tegen ego ingaat. Vandaaruit kun je gaan onderzoeken wat je meer wilt ontwikkelen of meer wilt loslaten.
- Wat gaat mij, in deze fase, werkelijk iets geven?
- Waarom gaat precies dat me iets geven?
- Wat heb ik nodig om dat werkelijk te kunnen gaan doen voor mezelf?

Succesfactor: speelruimte creëren!
Je ‘uiterlijke’ doel moet je innerlijk doel ten dienste staan. In dit geval via deze vragen als leidraad.
Om daar bij te kunnen blijven, is ruimte nodig en speelsheid. Ruimte om bewust te kunnen blijven van de weg van het willen vervullen van een bepaald verlangen; speelsheid om al die ruimte te kunnen benutten, en allerlei perspectieven de mogelijkheid te geven voorbij te komen.
Dit kan doorgaans een doorgaand onderzoek zijn: het ene roept het ander op. Dat is hoe ont-wikkeling gaat: het heeft ook in tijd de ruimte nodig.

In het voorbeeld van willen afvallen kun je dus gaan kijken en onderzoeken hoe je met je bestaansrecht omgaat. Dat is een fundamenteel en existentieel onderwerp, dat goede, liefdevolle aandacht vraagt.
Daarnaast dus: hoe je meer structuur kunt inzetten op een vriendelijke en liefdevolle manier om fitter, vitaler en gegronder te zijn. Dat is heel iets anders dan je op een dieet of sportschool te storten. (Vaak van korte duur, nietwaar?)
Het resultaat kan overigens best zijn dat je uiteindelijk ook werkelijk minder kilo’s met je meedraagt: je hoeft je gegrondheid dan bijvoorbeeld niet meer uit je gewicht te halen...

We gaan niet onszelf ‘verbeteren’, maar groeien door bewust-zijn.
De speelruimte is er om zowel met die vragen en dat proces te kunnen zijn, óf met een concrete ‘schop onder de kont’ een specifieke stap te zetten die werkelijk dienend is voor je.
Dat laatste kan ook een manier zijn: soms helpt een compassievolle en vriendelijke maar rake schop onder je kont ineens een heel stuk beter dan nog eens drie maanden op een onderwerp mediteren - of het weer onder te laten sneeuwen door je ego en/of je dagelijkse gewoonten.
Ook hier geldt: doe eens wat anders dan wat je ‘gewoon’ bent. En je neemt ook daar speel-ruimte om te zien wat er intern gebeurt en wat er in het moment werkelijk is. Je gaat dus ook daar onderzoeken, laten ontvouwen, wat het je brengt of waarvandaan je schoppen onder je kont komen.
Kijk wat het beste past, wat nieuw is voor je om te doen: oude manieren leiden tot oude resultaten. Of anders gezegd: meer van hetzelfde levert vaak niet zoveel op.

Uiteindelijk wat je ook doet, alles gaat om bewust-wording. Want zodra je bewust bent van iets in jezelf, heb je keus.
Kies dan iets wat je werkelijk iets gaat brengen: speel-ruimte om werkelijk te zien, los van beelden en constructies!

Succes, plezier en veel speelruimte gewenst.
Sandra