In de tijd dat we in Texas woonden, was het voor mij een gruwel dat je regelmatig ’s morgens op het lokale nieuws het verslag kon zien een in een oranje overal gehulde gevangene die met angst in zijn ogen geketend naar de executiekamer schuifelde. Het commentaar van de nieuwslezeres had steevast de strekking van: eigen schuld dikke bult.

Maar mijn maag draaide zich ervan om en ik heb een hele tijd geen lokale nieuwszenders gekeken om deze reden. Vaak zocht ik bij de mensen om me heen antwoorden op vragen die met de Amerikaanse maatschappij te maken hadden. Mijn huisbaas had wat dat betreft een engelengeduld om me als onwetende Europese uit te leggen hoe het allemaal zit in de Texaanse wereld. In dit geval vroeg ik de buurvrouw waarom je op deze manier met een zwaar crimineel denkt af te mogen rekenen. Mijn buurvrouw haalde haar schouders op en vertelde me: “Ach, ze kosten alleen geld in de gevangenis. Van het geld dat zo wordt uitgespaard kan weer iemand studeren.” Ze keek erg verveeld toen ik vertelde dat dit in mijn land niet zo gaat en dat ieder leven een leven is dat je niet zomaar mag afnemen van iemand.

De normen en waarden die je meekrijgt van thuis, school en de maatschappij vormen je. Maar hoe moet dat in een land waar je het recht hebt om een vuurwapen te bezitten en iemand uit je achtertuin te schieten? Niet lang voordat ik deze ‘change of opinions” had met mijn buurvrouw was een Schot, die panne had met zijn auto en bij iemand aan de achterdeur had aangeklopt voor hulp, doodgeschoten. De schutter ging vrijuit, want je hebt het recht om je vuurwapen te gebruiken als iemand zich onrechtmatig op je erf bevindt. Ik snap er nog steeds niks van.