Ik ben uit 1957. Een net-nog-wel of net-niet-meer babyboomer. In elk geval iemand uit de generatie waarvan het logisch is dat ‘ik’ dit stukje met ‘ik‘ begin. Een boemer dus, met dezelfde klank als een bomontploffing. Ik ben opgegroeid in een tijd waarin de schaarste van de oorlog iedereen nog op de hielen leek te zitten. Waarin de toenemende over-daad, in plaats van ‘over de top maar door blijven doen’, gezien werd als ‘wel-vaart’, zo gaat ie goed!
Wij zouden groter, sterker, gezonder en rijker zijn dan onze ouders. Onze kinderen zouden weer...