Al enkele dagen spookt het in mijn hoofd of het verstandig is om deze blog te schrijven. Het wordt een blote billen-blog. Het artikel van Judith Webber heeft me hierbij geholpen.
Marlies van der Meer heeft er een artikel over geschreven met het advies dat er altijd iets positief, een inzicht,.. moet instaan voor degene die het leest. Want ja, je wilt toch een positief beeld van jezelf neerzetten. Of mij dit gaat lukken weet ik niet?!

Herken je dit? 112 haast zich een weg door het verkeer met al dan niet gierende sirenes. Telkens als ik het geluid hoor, bekruipt me een vreemd gevoel. Keuzes, dilemma’s en (over)leven voor deze persoon en zijn omgeving.

112 heeft voor mij afgelopen weken ook een bijzondere betekenis gekregen. Eentje die mee heeft geholpen om keuzes te maken. Afgelopen weken loop ik rond met een hartslagmeter. Wat maakt dat ik mij heel bewust ben van mijn lichaam en nog meer van het leven... de kwaliteit van leven.

Met hartslag 112 gaat de beep af en herinnert mij eraan dat ik even halt moet houden om bij te komen. Het enige is dat ik vaak 112 al bereik om van de bank naar de keuken te lopen. De confrontatie is hard wanneer ik al met dagdagelijkse dingen de beep hoor. Laat staan fotograferen voor een klant, het sjouwen met apparatuur, de druk om klanten te vinden, netwerkbijeenkomsten bezoeken,…

Zolang ik mij kan herinneren - ook als kind , voel ik me moe en heb ik een pijnlijk lijf. Al meer dan 20 jaar heb ik een oplossing gezocht in de alternatieve geneeswijzen. Veel geprobeerd maar niet gevonden. Niet in die zin dat ik energie zou hebben/voelen om de dingen te kunnen doen die ik graag wil doen. En niet leven en ondernemen enkel en alleen op enthousiasme, innerlijke drive, doorzettingsvermogen,... Dat houdt niemand vol, denk ik.

Het is best wel frappant dat ik vaak te horen krijg dat ik energiek overkom. En dat terwijl ik meest van de tijd een instortingsgevoel van moeheid heb. Wat de buitenkant zichtbaar is, hoeft niet altijd van de binnenkant zo te zijn.

De afgelopen maanden werd het steeds moeilijker om te ondernemen omdat ik vaker misselijk werd van de moeheid. Dat was een teken dat ik een andere weg moest inslaan. Daarnaast waren er ook zakelijk tekens die aangaven dat het tijd was voor een beslissing.

Dankzij het internet en mijn drive om een oplossing te vinden ben ik bij het CVS/ME centrum terecht gekomen. Eindelijk artsen in de reguliere geneeskunde die mij serieus nemen en niet gelijk mij de label weer opplakken van ‘tussen de oren’ nadat ze mijn voorgeschiedenis hebben gelezen.

Ik ben nu in een tijd aangekomen van medische onderzoeken. De eerste onderzoeken heb ik al gehad. Komende maanden de volgende om de oorzaak te vinden van mijn intense moeheid. Na inspanningstesten te hebben gedaan, blijkt dat hartslag 111 voor mijn lichaam het omslagpunt is voor verzuring. Wat de consequenties hiervan verder zijn, moet ik nog afwachten. In ieder geval wordt het een veel rustiger leven gaan leiden dan dat ik de afgelopen vijf jaar heb gedaan.

Vandaar dat ik ook de moeilijke keuze heb gemaakt om te stoppen met mijn bedrijf als fotografe. Het doet pijn want ik had een droom. Een droom om met fotografie te ondernemen. Om financieel onafhankelijk te kunnen zijn - ook van mijn partner,… en nog 101 andere redenen. Maar het kost me teveel energie, die ik al niet heb, om ermee door te gaan. Ik wil weer zin hebben om een avondje naar theater te gaan. Of om vrienden uit te nodigen voor een etentje… De gedachte ‘kwaliteit van leven’ kwam in me op wanneer ik in alle rust op de massagetafel lag. Leven ipv overleven. Die gedachte zei genoeg voor me.

Als ik éénmaal een beslissing heb genomen dan doe ik dit ook drastisch. Met pijn in mijn hart heb ik deze week mijn bureau leeggeruimd. Alle workshopinformatie, ideeën, notities,… heb ik in een verhuisdoos gedaan om mezelf rust te gunnen.

Maar wil ik terug naar mijn leven vóór 2007 toen ik met mijn bedrijf begon? Een leven waarin ik enkel een kleine vriendenkring had, de dagen enkel gevuld waren met therapieën, fysio,… en een cursusje zo nu en dan volgen omdat de GAK-arts mij niet meer zag werken. Nee, dat wil ik niet meer. Ik heb afgelopen jaren geproefd wat het is ondernemen. Ik heb een mooi netwerk opgebouwd, boeiende mensen leren kennen,…. Ik heb 101 ideeën. Ik heb de wereld van internet, social media e.a. leuke zaken leren kennen.

Ondernemen zal ik in de toekomst wel weer. Hoe en wat weet ik nog niet. Mijn valkuil is dat ik, als overlevingsmechanisme, onmiddellijk ga nadenken over wat dan wel kan. En met wie ik hierover kan praten... Gaat het niet linksom dan maar rechtsom, is mijn motto.

Verdwijnen van het scherm doe ik niet… Leuke en interessante berichten, tweets, blogs blijf ik lezen, doorsturen, mensen aan elkaar verbinden als ik mogelijkheden zie,… Zelf ga ik ook wel weer een nieuwe blog maken – ja, ook mijn blog is momenteel uit cyberspace na een update. Tijd voor verandering.

Maar nu is toch het moment om weer rust te vinden, medische onderzoeken, ontdekken wat ik nog meer leuk vind om te doen, fotograferen met een ander ritme,… dit jaar 2011 goed afsluiten.