Zo even voelde ik mij nog vogelvrij.
Nu zit jij schijnbaar rustig tegenover mij.
De beperkingen die je me hebt opgelegd,
zijn nooit besproken, je hebt niets gezegd.
Onze ogen kruisen elkaar
en elke keer weer voelt dat raar.
Af en toe doe je ze even dicht,
toch wil ik niet blijven kijken naar je gezicht.
Plots voel ik je knie tegen de mijne.
Ik zou het liefst helemaal verdwijnen.
Naast me drukt iets in mijn zij,
ook zij is er nu plotsklaps bij.
Kan me haast niet bedwingen op te staan
en er als een haas vandoor te gaan.
Ik sluit mijn ogen en begin met dromen,
had ik maar nooit de trein genomen.