Jezus, wat een week. Leuk, uitdagend en enerverend, maar ik ben kapot. Het was eigenlijk wel iets teveel. Vertwijfeld loop ik om het blok beton heen. Ergens moet toch een parkeerautomaat zijn? De parkeergarage waarin ik de auto heb gezet, vertoont echter geen enkele mogelijkheid tot betalen. Zou het gratis zijn dan? Vast niet! Ik besluit naar mijn auto te lopen en dan maar te zien. Ik heb haast, want dochterlief moet zo worden opgehaald van school. Tenslotte moet ik nog drie etages afdalen, misschien kom ik er eentje tegen.

En ja hoor, in de hoek weggedoken staat zo'n geldslurper te wachten. De auto parkeer ik voor het gemak maar even pal ervoor. Ik stop 't kaartje erin en "ploef" alle schermpjes vallen uit. Het begint inmiddels redelijk irritant te worden. Ik kijk nog een keertje geergerd om heen, maar niemand toont enig medelijden. Ik besluit om dan ook maar niets te zeggen tegen de wachtenden achter mij. Die vonden me waarschijnlijk al een lul vanwege de alternatieve parkeerplek.

Aan de overkant van de verdieping ontdek ik nog een rijtje mensen, vast geen handtekeningen sessie. Op het moment dat ik besluit die richting op te lopen, komt er van de andere kant een man in pak aangerend. Rode kop, zweetpareeltjes op het voorhoofd en een blik in zijn ogen die kan doden (Wist je trouwens dat een beetje ananasblik zelfs erg dodelijk kan zijn?). "Die machine doet het niet", vertel ik hem in het passeren. Handen de lucht in van frustratie en een wilde zwaai met het hoofd doen mij beseffen dat deze man nog dichter tegen zijn grens aanzit als ik. Ik knik richting de andere automaat, "daar staat er nog een". Samen lopen we richting de kast, waar het rijtje mensen langzaam slinkt.

"Heb je haast", vraag ik. "Nogal, ik sta namelijk voor de slagboom en nu kan er niemand door". Hij is aan de beurt en stopt zijn pinpas in de gleuf ....... "Saldo bereikt!" roept het beeldschermpje triomfantelijk. Een stevig gefoeter als reactie. Het pak zijn handen schieten door verschillende zakken in een vergeefse poging voldoende muntgeld te verzamelen. Hij komt meer dan euro tekort. Ik geef hem een 2 euro munt en na een snel en gemeend dankjewel (puur eigenbelang anders kom ik die parkeergarage nooit uit) gooit hij de munten in de machine. "Ploef" ....... alles uit. "Automaat defect" zegt nu het beeldschermpje.

De krachttermen nemen nu olympische proporties aan. We besluiten allebei naar de uitgang te gaan en de slagboom af te zagen. "Ik zag dat je een Bizner pasje hebt" zegt het pak, "ook ondernemer?" "Wat doe je? Zeker iets met communicatie?""Ik ontken niets. "Wat doe jij dan?", vraag ik. "Teveel op één dag", antwoord hij.

Op onze weg terug blijkt automaat 1 gewoon weer te werken.