Het is even doorbijten, maar jawel, de bank heb ik in oktober verruild voor de straat. Uit huis gezet? Nee! Niet echt, of toch een beetje? Inzakken kan altijd nog nog, dus op mijn 36e maar weer aan het hardlopen geslagen. Met goedkeuring en lichte stimulans van mijn huisgenoten trouwens. Mijn dochter van zes begroet me de laatste maanden steevast met: 'Heeey papa, .... met je dikke buikie' en vrouwlief vindt al dat ik steeds meer op mijn vader ga lijken. Hetzelfde lichaamsprofiel is dan echt de druppel vet die de emmer doet overlopen.
Twee weken geleden een hardloopschemaatje (hangt nu op de koelkast of all places) van internet geplukt. Nu zwalk ik na een dag werken als een Engelse vakantieganger (met dito kleding) op zoek naar een toilet om te kotsen door het donker. Hardloopschema is trouwens echt (veel) teveel eer. Als ik het schema volg, haal ik de hoek van de straat niet eens. En dat is eigenlijk al te ver. Maar goed, het is een begin. 4 x 2 minuten (s)joggen valt me zwaarder dan een paar borden spaghetti met kaas en een bak vla.
Waarom? Tja, waarom? 5 redenen om te lopen ::
1. Omdat de slijtageslag die je je eigen lichaam aandoet niet door kan blijven gaan, toch?
2. Om eindelijk weer eens dat vrije gevoel van vroeger te ervaren. Dat je eindeloos kon rennen door de buurt en pas 's avonds thuis kwam om te eten.
3. Ooit eens meedoen aan een hardloopwedstrijd van naam.
4. Weg met die pens!
5. Als Thomas Acda en Rene Froger het kunnen .....

Als ik het schema mag geloven, dan loop ik over 8 weken een dik uur met een smile op mijn gezicht door het Haarlemse?? Wat anders dan de grimas van nu dus. Een mooi, maar onzichtbaar doel, maar ik ga ervoor. Uiteindelijk is hardlopen net als het ondernemerschap of het leven :: jezelf bij je kraag pakken, actie ondernemen, geloven in jezelf en zeker niet de hele tijd achterom kijken, want dan loop je continu overal tegen aan.