Na jaren succesvol te hebben gewerkt als marketing/sales vakman voor grote werkgevers zoals DSM, Philips, Holec, (om er een paar te noemen) kwam er een kentering in mijn gevoel over mijn werk. Ik zal de details ooit nog wel eens uitvoeriger beschrijven maar het kwam er op neer dat ik genoeg had van mijn instrumentele "vakmanschap" en stapje voor stapje tot het besef kwam dat de wereld, en daarmee het succes in organisaties, anders in elkaar zit dan ik had jaren geloofd. Het is eigenlijk heel simpel: het gaat om de mensen die het doen! Tjaa zult u zeggen, zover was ik ook al, dat weten we toch al jaren? Klopt! En eigenlijk alle organisaties en adviseurs roepen ook dat de mensen centraal staan en het belagrijkste kapitaal zijn van de organisatie. Niks nieuws dus. Dit is nou typisch zo'n voorbeeld waar ik zelf lang over heb gedaan om te beseffen hoe het echt is. Managers, Directeuren, Adviseurs roepen dat mensen centraal staan en vervolgens worden diezelfde mensen aangesproken op hun tekorten tijdens de jaarlijkse beoordeling. Alleen al het feit dat er een procedure is waarin mensen jaarlijks moeten worden beoordeeld is tekenend. De mensen zijn ondergeschikt aan de procedure! Te veel organisaties zijn ongemerkt te ver doorgeschoten in de regeldrang. Denken over kwaliteit is van alle tijden. In de 80/90 er jaren kreeg het een naam en gingen we kwaliteit institutionaliseren onder de noemer ISO. Vandaag zijn er hele volksstammen die alleen maar last hebben van ISO omdat het een doel op zich is geworden. ISOlatie van mensen is het gevolg. In de jaarlijkse beoordeling horen we dat we niet voldoen aan de gestelde norm en dat het tijd is voor verbetering. De positieve enregie die kwaliteit behoort te zijn is veranderd in een afkeurende negative energie. Een bestraffingssysteem waarin tekorten worden gemeten en worden aangerekend aan mensen.
Het is maar een klein voorbeeld. Ongemerkt zitten we in een systeem dat normeert, stuurt op tekorten, afrekent ofwel bestraft en beloond (de wortel en de stok) en uiteindelijk mensen beknot in vrijheid, creativiteit, betrokkenheid etc.
In mijn werk zie ik dat echt veel mensen last hebben van de angst op bestraffing. Heel subtiel weliswaar, je moet het leren zien. Ondertussen is mijn besef over mijn vakmanschap sterk veranderd. Op de vraag wat ik doe antwoord ik nog maar zelden marketing of sales. Mijn vak is om mensen te enthousiasmeren en te verbinden op een gezamenlijke droom. Misschien is het wel ultieme marketing: luisteren naar de mensen in plaats van praaten. Er is zoveel te leren van mensen, als je maar de moeite neemt om ze echt serieus te nemen!
Mooi vak he?