Bob Strating

Business model ICT Detacheerders (Professional Service Providers) moet op de schop

Bob Strating - Wednesday 03 March 2010 - 11:58 - 39 x read
ICT detachering a.k.a. Professional Services is een dienst die in de vroege jaren tachtig van de vorige eeuw via partijen als BSO en Volmac serieuze Business is geworden. Automatiseringsdeskundigen werden door externe partijen weggekocht bij grote klanten als banken. Deze ICT specialisten zoals we ze nu noemen, kregen een lease auto een hoger salaris en keerden als externen vaak weer terug bij dezelfde banken. Dit zorgde voor de eerst golfbeweging, de externe (platte) detachering.

De volgende stap was dat deze ICT Specialisten in dienst van Detacheerders zich losmaakten van hun vastdienstverband. “Werk genoeg en van de tarieven die de klanten voor hun betaalden, wilde zij terecht meer aandeel”. Veelal als Freelancer maar wel vaak via een arbeidsovereenkomst voor vaste duur. (=inzetduur) of wel de payroll constructie. Dit had voor klanten nauwelijks consequenties. Tarieven waren als gevolg van het tekort aan specialisten toch al hoog. Alleen onder de motorkap van de detachering werd vaker met meer freelancers gewerkt, direct ingehuurd door de grote detacheerders of door de enorme groei van bedrijven via een andere partij. Gevolg een niet transparante markt voor zowel de freelancer als de klant. Hieraan ontleent SCP (nu IT-Staffing SCP) zijn ontstaansrecht. Duidelijkheid over de keten; Eindklant – SCP – Freelancer, Marge 15-20%, dus 80-85% van het eindtarief voor de freelancer; geen concurrentiebeding, directe betaling. Hoewel dit model simpel en transparant is, werkt het voor velen niet. Niet in de laatste plaats door klanten zelf die door de bomen het bos niet meer zagen en het preferred suppliership principe gingen introduceren om het aantal leveranciers te beperken. Dit was bedoeld om de administratieve kosten en risico’s te verlagen maar zorgde er voor dat de inhuurketen vaak onbedoeld werd verlengd. Het beperkte aantal suppliers was/is zelf niet in staat aan de vraag te voldoen en “pompt” aanvragen vaak door naar een groot aantal bedrijven, waardoor de aanvraag in de markt begint te echoën. Iedereen kent de aanvraag mailtjes waarbij per ongeluk de distributie lijst niet in de BCC lijst staat maar in de TO/ Naar: lijst is geplaatst. Er zijn voorbeelden van aanvragen die naar ruim vierhonder bedrijven werden gestuurd, overigens vaak door een tweede of derde partij in de schakel. De tweede (overspoelde) gevolgbeweging: de strategisch alliancies en “creatieve” samenwerkingsverbanden.

De derde golfbeweging zat al op de kam van de twee golf. Verdere verzelfstandiging van “freelancers”, de ZZPer. Veroorzaakt door (algemene verandering naar) flexibilisering van werk verder vorm gegeven door risico dekking voor de freelancer en opdrachtgever. Deze golf rolt nog lekker en is nog lang niet omgeslagen.

Huidige situatie: Klant heeft ICT specialist ingehuurd via een van zijn preferred suppliers.

Is deze ICT specialist: (1) rechtstreeks geleverd door deze preferred supplier (2) ingehuurd via 1 of meerdere “tussenbureaus” (3) in dienst bij een van deze partijen en zo ja is dit een vast dienstverband of een payroll constructie (4) een zelfstandige zonder personeel en zo ja welke constructie (compliant?) (5) onnodig duur (overgewaardeerd) en toch zelf onderbetaald (ongemotiveerd).

De vraag aan jou als lezer “wie ben jij in dit verhaal? Het onderwerp (de ICT specialist) die overigens veelvuldig wordt benaderd door alle “preferred” suppliers voor dezelfde “klus” of een van de waarde toevoegende partijen ;-) De laatste categorie? Welke waarde voeg je nog toe en is de prijs die je vraagt voor deze waarde nog wel te rechtvaardigen.

Volgens mij kun als je als Professional Services Provider in het huidige model maar één kant op en dat is de prijscompetitie. Deze houdt echter niet lang stand en wordt vaak gewonnen door degene met de minste overhead. Lees ballast = history.

Als PSP biedt veranderen geen uitkomst. Veranderen in de zin van aanpassen. Vernieuwen in de zin van komen met een nieuw concept. Maar dan zullen we eerst los moeten komen van het traditionele denken. Kies maar alvast een politieke partij die de coffeeshop niet wil verbieden, je zult het nodig hebben.
Latest Change by: Bob Strating on Tuesday 27 April 2010 - 09:36

Comments

Chantal Klaver
Chantal Klaver -  (2010-03-04 11:11)
Haha...
Tja, de belastingdienst maakt het toch alleen maar makkelijker... Als de wetgeving dat ook nog eens zou doen
WesselSr
WesselSr -  (2010-03-05 14:10)
Interessant stukje geschiedenis en ook nog helemaal waar. Sterker nog, ' vroeger' moest je als freelancer de pet op van de detacheerder die je bij een klant plaatste. De detacheerder, zij noemden zich softwarehouse, deden net alsof zij een vaste medewerker bij de opdrachtgever plaatste. O wee, als je durfde te zeggen dat je freelancer was. Ik spreek uit ervaring want ik begon mijn freelance carriere in 1978. Het is altijd een doorn in mijn oog geweest dat je als freelancer niet met open vizier kon werken en altijd moest zeggen dat je in dienst was van het leverende softwarehouse. Dit is een van de redenen geweest dat ik begonnen ben om freelancers te detacheren. Ik ben er nu trots op dat IT Staffing een ommekeer teweeg heeft gebracht in dit denken. Opdrachtgevers gaan inzien dat er meer is dan het inhuren van it-specialisten van softwarehouses. Zij krijgen dezelfde kandidaat, maar dan tot op het bot gemotiveerd, als zij deze inhuren via een intermediair als IT Staffing.
Softwarehouses willen software maken, laat ze dat dan ook doen. Wij, IT Staffing, zijn complementair, want wij leveren expertise in de vorm van zelfstandige IT Specialisten.
De maatschappij gaat veranderen, helaas blijft de wetgeving achter. De wetgeving zal eens moeten buigen voor de ingezette trend. Individuen, maar ook bedrijven hebben de zelfstandig specialist ontdekt. Het gaat om geld en om transparantie, twee factoren die zo sterk zijn dat veranderingen niet meer tegen te houden zijn, veranderingen in de wet, maar ook veranderingen in het denken van mensen en organisaties. Organisaties zijn meer en meer bereid zelfstandigen in te zetten. Inhuurstructuren passen zich aan aan de nieuwe markten. Arbeid wordt flexibeler. Inhuur wordt flexibeler. Maar er zal ook een zekere orde tussen deze twee elementen moeten zijn. Zo niet, dan ontstaat er wildgroei, anarchie en onrust. Zelfstandigen en organisaties zullen elkaar moeten kunnen vinden, elkaar moeten leren vertrouwen en met elkaar willen werken. Er komt zonder meer een stuk regulering, zelfregulering, naar ik hoop. Om orde in de chaos te scheppen is een een derde instituut nodig. Een instituut dat de verbindingen legt, een instituut dat de olie is tussen al die bewegende delen, een instituut dat stabiel en een baken is in deze woelige zee: de Intermediair ... IT Staffing.

Comment on this article

Subscribe via email

Follow the comments of this article by email: