Een weblog schrijven is leuk. De ene keer probeer je iets te vertellen wat je opvalt en grappig genoeg vindt om wereldkundig te maken (de onbewuste wave) de andere keer probeer je volgers, tenminste als je die hebt, te prikkelen (Navelstaren). Maar bloggen is ook schreeuwen in de echoput, je hoort alleen je eigen resonerende geluid, in het geval van bloggen in je achterhoofd.

Je begrijpt dat wanneer je gewoon iets grappigs probeert te vertellen niemand reageert. Dat ligt niet in onze (Nederlandse) aard, positief reageren. Vraag het een helpdesk medewerker. Maar goed, je verwacht ook geen reactie, je wilt het gewoon met anderen delen, met je volgers ook al zijn zoals in mijn geval het niet veel. Mijn famile is helaas niet zo groot.

Maar wanneer je dingen zegt over het navelstaren van bedrijven tijdens zwaar weer, dat overname een citruspers actie is, uitpersen en de schillen weggooien zoals bij Organon, dat hierarchie killing is voor het aanpassen aan de veranderende business, dan verwacht je toch dat iemand je ideeen logenstraft, je uitmaakt voor lul de behanger. Niet letterlijk of zo direct maar via een reactie of een mooie weblog die haaks op je eigen blog staat.

Allemaal de mond vol van het belang van social media maar actief deelnemen, ho maar. Er een beetje mee pionieren, (positief) reageren op kritiek, ho maar. Hoe willen we volwassen met social media omgaan wanneer het straks echt een belangrijk onderdeel wordt van zaken doen.

Dus als ik zeg:

dat het bedrijf vol infantiele tuinkabouters zit, blogt er dan iemand waarin wij zo positief verschillen en dus blijkt dat ik er zelf een ben?;

dat democratie in organisaties tot niks anders leidt dan vlakke beslissingen zonder daad- of slagkracht, blogt er dan iemand welke bijdrage ons poldermodel business wise brengt, ook al zie ik die niet en mij dus laat zien dat ik Idi Amin achtige trekjes heb?

Ik denk van niet. Ik ben, denk ik, een van de weinigen die bij de voorstelling "De waker, de slaper & de dromer" van Youp van 't Hek over het studentenhuis niet moest lachen toen "de waker" uit het studentenhuis werd opgehaald richting gesticht en bij de deur nog riep "Hou ze wakker (de maatschappij, Bob) blijf schreeuwen". Ik moest een traantje wegpinken. Ik ken ze ook de slapers en dromers.