Ik fietste afgelopen donderdag naar de Grote Markt in Den Haag. Rond vijf uur, kwam ik erachter dat mijn mobiel niet in mijn jaszak zat. Een licht gevoel van paniek kwam naar boven. Wat nu? Ik stopte met fietsen en keek al mijn zakken, en ook mijn tas, na. Een kwartier geleden had ik hem nog. Nu was hij nergens meer te vinden. Een aantal afspraken staan erin, telefoonnummers, foto’s en wat aantekeningen. Niets schokkends, maar voor mij toch wel zeer ongemakkelijk.

Ik weet niet precies wat er gebeurd is, maar de uitkomst was verrassend.
Ik kwam aan bij mijn afspraak en vertelde dat ik mijn mobiel was verloren. Ik heb haar telefoon geleend om te bellen naar de locatie waar ik vandaan kwam. Geen gehoor. Wat nu? Ik stond nog even te piekeren en zij belde naar mijn mobiel. Toen ik dacht ‘wat een goed idee’ realiseerde ik me dat ik het geluid van mijn telefoon uit had gezet waardoor de moed me meteen weer in de schoenen zonk. Niet veel later stond ze te praten met iemand. Mijn eerste gedachte was dat ze een grapje maakte. Bleek niet zo te zijn. Een politieagent van de politie Haaglanden had de telefoon opgenomen. Mijn mobiel was door iemand gevonden en ingeleverd bij de politie. Op vertoon van legitimatie kon ik mijn mobiel op de Burgemeester Patijnlaan komen afhalen. Ik was helemaal perplex.

Een halfuurtje nadat ik erachter kwam dat ik hem kwijt was, kon ik mijn mobiel, onbeschadigd, weer ophalen! Voor mij een klein wonder.

Er is door een aantal mensen heel adequaat gehandeld en daardoor heb ik mijn mobiel nu terug. De mensen die ik gesproken heb, heb ik al bedankt. Alleen de onbekende vinder nog niet. Daarom wil ik langs deze weg de onbekende vinder alsnog bedanken voor zijn of haar adequate handelen. Dank je wel!