Gisteren reed Sven twee keer achter elkaar de binnenbocht. Zijn coach Kemkers, had hem de binnenbocht aangewezen. Kramer kreeg geen gouden medaille maar werd gediskwalificeerd.
Wat mij nou zo boeit, is niet wie er waaraan schuldig is, maar de relatie tussen de coach en de coachee.

Als ik de reacties van Kemkers hoor en lees, komt het er op neer dat hij verschillende dingen tegelijkertijd deed. Toen zag hij de andere schaatser in dezelfde baan aankomen als waarop Sven reed en riep: ‘Naar binnen!’ En Kramer deed het.
Kramer vertelt dat hij lekker aan het schaatsen was, zijn beste 10 km ooit. Hij had niet het idee, dat hij verkeerd reed, maar volgde blindelings wat Kramer zei. Met het bekende resultaat.

Voor coaches is deze bijzondere rit een prachtig leermoment. Kun jij je coachee loslaten, ook als je denkt dat hij een fout maakt? Laat je hem zijn eigen rit rijden?

Aan de andere kant: coaches komen het vaak tegen. Coachees die zich, bewust of onbewust, afhankelijk maken van hun coach. Door om advies te vragen of om goedkeuring of waardering. Voor mij een teken dat ze nog wat coaching kunnen gebruiken. Want als ze stevig in hun schoenen staan, kiezen ze hun eigen weg. En dat is precies wat je als coach (en ik hoop als docent ook) wilt bereiken: dat je coachee zijn eigen keuzes maakt en met de consequenties van die keus kan omgaan. Dan heb je goud!