Feest en familie lijken haast onverenigbare begrippen, zeker in de decembermaand. Zelfs in de trein en tram hoor ik mensen klagen hoe vervelend ze het vinden om met de feestdagen naar de familie te moeten. Liever zouden ze heel andere dingen doen, maar als ze niet komen, dan zijn hun ouders boos of teleurgesteld of krijgen ze ruzie met de andere familieleden.

Tegelijkertijd zien we op tv de prachtigste films, toneelstukken en reclames, waarin blije mensen hun schitterend verpakte cadeautjes uitpakken, gezellig rond het warme haardvuur zitten, het liefst bij een kunstwerk van een kerstboom. Daarnaast zijn er de feel-good-programma’s waarbij geliefden herenigd worden, oude ruzies worden opgelost en iedereen in pais en vree naar de nachtmis kan.

Is het leven van alledag nou zo ver verwijderd van die zoete tv-programma’s? Ik denk van niet.

In januari hoor je bij de borrels steevast dat bijna iedereen weer gezellig bij de familie is geweest. ‘Ja, ach, het is zo traditie.’ ‘Nu kan het nog, over een paar jaar niet meer.‘ ‘De kinderen vinden het zo leuk.’ ‘Het is zo gezellig om allemaal samen te koken.’ ‘Ja, tuurlijk, mijn zwager is een exemplaar, maar dat weten we zo langzamerhand wel.’

Denk eens terug aan het feest van vorig jaar, als je met die kalkoen staat te worstelen, terwijl je tante de wijn voor het diner opdrinkt en je broer je zorgvuldig gemaakte vulling op eet en je je moeder enthousiast hoort vertellen over die eerste keer dat je voor de familie gekookt hebt, nou ja, gekookt…en je vader en je oom elkaar er luidkeels van proberen te overtuigen dat hun voetbalclub de beste is en je kinderen sterk aangepaste teksten van kerstliedjes zingen voor oma. Dan weet je weer waarom je jezelf dat allemaal op de hals gehaald hebt.


December is de maand van geven. Deze maand geef ik dagelijks een blog over communicatie, conflicten en vooral: verbinding.