Gisteravond zagen we in het Fulcotheater in IJsselstein Montezuma’s Revenge. Vijf heel verschillende mannen, met heel verschillende stemmen, die een geweldige a capella show weggaven. Het enthousiasme spatte er van af. Iedere zanger kreeg de ruimte om zijn kwaliteiten volledig uit te leven. Ze gaven elkaar de ruimte om het beste van zichzelf te laten zien en zo de show tot een absolute topper te maken. Op ons kwam het over als zeer capabele collega’s die elkaar de hoofdrol gunden en daardoor een gezamenlijk een topprestatie neerzetten. Hier kun je een stukje meegenieten.

Een paar weken eerder zagen we the Tenors: 12 enthousiaste zangers, die een avond vulden met covers en kerstliedjes. Best een vermakelijke avond, al raakten we steeds meer afgeleid van de muziek.
Terwijl we luisterden, bekroop ons de vraag: waarom zoveel zangers? Qua stemgeluid leken ze voor ons behoorlijk op elkaar, zodat ze het meest weg hadden van een koor zonder dirigent en zonder choreograaf. Het leek ook, alsof ze allemaal op dezelfde manier moesten zingen en niet mochten afwijken van de anderen. En dat is lastig als je met zijn 12-en bent. We waren erg blij met de gastsopraan, die afwisseling bracht.

De vergelijking met het werken in een bedrijf is gemakkelijk gemaakt. Wie leveren het beste resultaat? Een grote groep medewerkers, die ongeveer hetzelfde zijn en hetzelfde doen? Dan zul je moeten zorgen voor een stevige dirigent, die ervoor zorgt dat ze gelijk beginnen en een goede choreograaf die ze leert om gelijk te dansen. En zorg er vooral voor dat ze elkaar de ruimte gunnen om te excelleren.

Zelf voel ik meer voor heel verschillende, capabele mensen, die met samenwerken om iets moois tot stand te brengen, waarbij ze volop gebruik maken van hun eigen en elkaars talenten.


December is de maand van geven. Deze maand geef ik dagelijks een blog over communicatie, conflicten en vooral: verbinding.