Als ik mensen hoor over al die verschillende culturen en over gebrek aan integratie, dan denk ik: kijk eens naar je eten. Wat eet je vanavond? Aardappels, vlees en groente met vette jus? En vla of yoghurt toe? Of een stevige stamppot met spek en worst en pannenkoeken? De kans is groter dat je spaghetti eet, of nasi of couscous.

Sinds mijn ouders halverwege de vorige eeuw naar Nederland kwamen, is er zoveel veranderd in het eetpatroon in Nederland. Ik herinner me nog dat wij vroeger zelf pepers in de vijzel fijnstampten, omdat sambal nog niet te koop was. Nu vertelt Robbert Dijkgraaf in het AD dat hij in Amerika zijn Nederlandse hagelslag en sambal niet wil missen.

Toen mijn zusje een vegetarisch vriendje kreeg, hebben we haar het bloed onder de nagels vandaan gepest over de geur van brie, die vaak om hem heen hing. Zo vies. Nu staat het broodje brie met walnoten en honing op het menu van ieder zichzelfrespecterende broodjeszaak.

Bij Topchef de 12 Provincies gebruiken de deelnemers als vanzelfsprekend couscous, knoflook, koriander en olijfolie als ze een streekgerecht moeten maken. Ze zijn verbaasd als chef Kranenborg ze tot de orde roept. Dit is toch eten uit hun provincie?

Als je kijkt naar de Kerstrecepten die in allerlei bladen staan, dan is het helemaal grappig: sushi, tapas, mezze, echte Amerikaanse pancakes, tortellini, lamsstoofpot, noem maar op. Je zou haast een spelletje kunnen doen, tijdens het ongetwijfeld langdurige kerstdiner: uit welk land komt dit gerecht?

Liefde gaat door de maag, volgens een oud gezegde, dus dan gaat de rest vanzelf.

December is de maand van geven. Deze maand geef ik dagelijks een blog over communicatie, conflicten en vooral: verbinding.