Vanmiddah daakte ik steeds vedduh vuhkouduh. Neus dicht, oren dicht, stem weg, alleen nog een vaag gemompel, waarbij de ‘r’ ongeveer als een ‘d’ klinkt. Geweldig als je een taalspelletje wilt doen, en bent uitgekeken op de eu-teul (veurveung eule kleunkeurs deur eun ‘eu’).

Het vervelende van verkoudheid vind ik dat je je er zo onevenredig ziek bij kunt voelen, alsof je door een truck overreden bent of je hoofd in dikke mist is verdwaald en je lijf ligt te bibberen op de bank. Terwijl eigenlijk alleen je slijmvliezen een beetje overuren maken.

Soms denk ik dat ook bij mijn coachees. Hun hoofd is gevuld met nattigheid en watten, hun hersens maken overuren en blijven doormalen, terwijl hun arme lijf zoekt naar warmte, veiligheid en een omhelzing. Van buitenaf kan ik het gemakkelijk zien. Maar voor hen, die er midden in zitten, zit die mist zo erg in de weg.

Daarom heb ik zoveel respect voor mensen die ervoor kiezen om uit de mist te stappen en opruiming in hun hoofd houden. Een heidens karwei, omdat je te maken hebt met ongrijpbare flarden. Maar ook een dankbare klus, want het leven is zo mooi, als de mist in je hoofd is verdwenen. Kon je dat maar even wegniezen, hatsjoe!


December is de maand van geven, daarom geef ik jou elke dag een blog over communicatie en verbinding.