‘Mensen vertrouwen goede-doelen-stichtingen niet meer.’ ‘Er blijft bij ons geen geld aan de strijkstok hangen!’ ‘Ik wil mensen niet in verlegenheid brengen.’

Gisteren was ik aan de slag met een jonge, kleine goede-doelen-stichting over communicatie. De bestuursleden hadden elkaar nog niet zo vaak gezien, dus was het zaaks om eerst eenheid te krijgen over de boodschap die ze de wereld in willen sturen. De elevator-pitch is uitermate geschikt om snel te zien of er eenheid is in denken, passie en doen.

Tijdens het pitchen viel me op dat de sprekers in hun verhaal antwoord gaven op hun eigen vooronderstellingen of zichzelf verdedigden tegen verwachte aanvallen. Uiteindelijk riep ik gefrustreerd: ‘Mogen je gesprekspartners misschien ook zelf denken?!? Dat hoef jij echt niet voor ze te doen!’

Want waarom zou iemand jouw stichting niet vertrouwen? En wie zegt dat iemand de overhead belangrijk is? Waarom breng je iemand in verlegenheid als je om hulp vraagt? Als je alles van te voren al invult, ontneem je anderen de kans om zelf te denken.

Een van de deelneemsters sprak het verlossend woord: ‘Eigenlijk moeten we anders denken, die knop in ons hoofd omzetten. We geven mensen de gelegenheid om iets moois te doen voor een ander. We bieden ze een ongekende kans om iets te doen met hun bereidheid om te helpen en te geven. En of ze daar wat mee willen doen, kunnen ze zelf wel beslissen.’

Het gaat zeker lukken met deze club!