De Italiaanse bioloog prof.dr. Valerio Scali heeft de wetenschappelijke indeling van wandelende takken herzien en een soort vernoemd naar Groningse bioloog Laas Pijnacker, meldt de RUG.

Toen ik het las, moest ik direct denken aan die ene collega, lang lang geleden.
Hij zat altijd met zijn collega stilletjes in hun kantoor te werken. Wat hij precies deed, had een heel ingewikkelde naam, maar bleef altijd onduidelijk. We zagen hem bij de koffie en de lunch, maar verder leek hij wel onzichtbaar. Als je hem vroeg naar zijn werk, kreeg je vaak cynische antwoorden over de nutteloosheid van het bestaan als ambtenaar en de zinloosheid van het algemeen belang.

Ik was perplex dat je zoveel van je vrije tijd kunt stoppen in werk dat je nutteloos en zinloos vind en vroeg hem, waarom hij dan bleef.
Toen leefde hij helemaal op. Met een passie en een warmte, die ik nooit in hem bedacht had, vertelde hij over zijn hobby: hij verzamelde wandelende takken! Daarvoor reisde hij de hele wereld rond en ja, dat is nogal duur. Daarom was hij bereid dagelijks van 09.00 tot 17.00 uur te werken in een sleur, bij een organisatie die niet bij hem paste, en dingen te doen die hij niet belangrijk vond.
Wat een keuze!

Als ik nu cynische medewerkers tegenkom, met duidelijke weerstand tegen organisatieverandering en weerzin tegen hun werk, vraag ik altijd naar hun hobby. Dan zie je ineens de prachtige, competente mensen die ze werkelijk zijn, zonder de deformatie die optreedt als je te lang op een plek zit, die niet bij je past. Wat een verspilling van talent om die sterkte kanten van medewerkers niet aan te boren!