Op het moment is er veel te doen om misbruik binnen de katholieke kerk. Niet alleen in Nederland, maar ook in andere landen wordt er veel publiciteit aan gegeven. De katholieke kerk zelf komt ook uit hun doofpot houding, betuigt spijt en veroordeeld wat er gebeurd is met misbruikte en mishandelde mensen. Meldpunten worden gesticht waar slachtoffers de misdaden kwijt kunnen die hen door leden van de katholieke kerk is aangedaan.

Oppervlakkig bezien lijkt het een simpel "we straffen de daders en zo komen we weer in het reine met onszelf, en de maatschappelijke rust zal weer terugkeren". Echter zo makkelijk zal het niet zijn, want de diepere oorzaak ligt in een kernaspect van het katholicisme: het celibaat. In zijn algemeenheid zelfs het veroordelen van sex, niet alleen binnen het katholicisme maar ook binnen andere geloven.

Elk systeem streeft naar heelheid, vanuit het systemisch (familieopstellingen) werk gezien. Dat kan je zien en ervaren als je een keer een familieopstelling hebt gehad of hebt gezien. Een familie is een systeem, en als daar leden buiten vallen dan zal het systeem trachten dit weer in balans te brengen door in latere generaties de last aan volgende generaties door te geven. In welke ongemakkelijke uitingsvorm dan ook, zoals ziekte, het ervaren van blokkades, moeilijk tot je recht komen in je leven, etc. Zo tracht het heelheid te bewerkstelligen.

Maar zo werkt het ook in onszelf. Ook wij zelf, als persoon zijn als een systeem te beschouwen. Als we delen in onszelf naar buiten verbannen die vanuit onze natuur bij ons horen, dan zal toch ergens in ons een balans worden gezocht. Wat we buiten ons bewustzijn proberen te plaatsen, zal in ons onbewuste terecht komen en ons van daar uit beinvloeden en zichzelf doen gelden. Met andere woorden, als we ons door een gelofte zoals het celibaat onszelf onthouden van sex en relaties, dan wordt dit verdrongen naar het onbewuste. Het onbewuste wil de totaal menselijke behoefte aan relaties en sex uiten, maar door de gelofte kan dat niet op een normale manier. Dan gebeurt het stiekem en verwrongen. Als het de katholieke kerk werkeljk menens is om de oorzaak aan te pakken, dan schaft het het celibaat af en stopt het de veroordeling van sex en relaties.

Voor de daders en de slachtoffers die er al zijn is het echter niet genoeg. Binnen het systemisch werk wordt er veel gewerkt met daders en slachtoffers. Doordat de daders hebben gedaan wat ze hebben gedaan zijn ze verbonden met hun slachtoffers, en vice versa. Ze zijn deel van elkaars systeem. Echte en werkelijke heling van wat er is gebeurd tussen dader en slachtoffer is als ze elkaar werkelijk kunnen zien en voelen wat er te voelen is. Dat hoeft niet tussen de werkelijke personen te gebeuren, maar dat kan ook in een therapeutische setting of in een opstelling gebeuren. Liefst beide.