Ik lees zojuist een column in de recentste Intermediair (jaar 2009, nummer 17, bladzijde 11) van de coach Pascale de Vilder. In deze column beantwoord ze vragen van lezers. Dit keer gaat het over L. uit Haarlem die vertelt dat haar leidinggevende haar kritieken geeft op tekortkomingen die de leidinggevende zelf ook bezit. De vraag is dan, kan ze er iets van zeggen of moet ze het maar slikken? De toevoeging van de vraagsteller is dat ze de kritiek niet serieus kan nemen.

De reactie van Pascale is dat het normaal is dat we als we zelf tekortkomingen hebben dat we die scherper bij een ander zien. Desondanks wijst ze de vraagsteller op haar verantwoordelijkheid iets met de kritiek te doen. Ze raadt aan dat de vraagsteller toch aan de tekortkomingen werkt en gespreken probeert om te buigen naar wat wel goed gaat. Ze kan de leidinggevende toch niet veranderen, maar wel de reactie naar de vraagsteller toe.

Toen ik dit las dacht ik meteen, dit is een klassiek geval van projectie. De leidinggevende heeft een paar blinde vlekken maar projecteert die als het ware op de medewerker. Als mij dit zou betreffen, dan zou ik toch zeker ook de leidinggevende attent maken op de tekortkomingen die ze zelf ook heeft en daar ook bij vertellen dat het moeilijk is om de kritiek serieus te nemen als ze die voor zichzelf niet ter harte neemt. Dat gezegd hebbende, want ik ben het met Pascale eens dat je er vanuit mag gaan dat niemand te zomaar te veranderen is, zou ik het verder bij leidinggevende laten en inderdaad zelf aan die tekortkomingen werken. Ik zou er dan een beter gevoel bij hebben, en waarom zou ik niets over het functioneren van mijn leidinggevende mogen zeggen? Of mag een leidinggevende alleen kritiek geven? Misschien bewijs ik mijn leidinggevende er wel een grote dienst mee.

Wat zou jij doen?