Jaren geleden was ik eens op de 19e etage van het Piet van Dommelenhuis in Utrecht.
Jopla, platform van jongeren met een handicap had daar, als onderdeel van de CG-Raad, een paar planken archief.
Maar - nieuwsgierig als ik was - neusde ik voornamelijk rond bij planken die niet van Jopla waren.
Moest mij wel wat bedwingen om niet in oude bestuursstukken te snuffelen en beperkte me tot me laten imponeren door de hoeveelheid videobanden, boekjes, vlugschriften, projectplannen en ander materiaal waarmee de aandacht werd gevestigd op het hebben van een handicap.
Ik vond daar persoonlijke ontboezemingen, studies, aanbevelingen en beleidsvoornemens die allemaal wezen naar het verschil tussen het wel hebben van een handicap en het niet hebben van een handicap.

Planken vol stille getuigen van een strijd om erkenning, herkenning en emancipatie.

Een archief bestaat bij de gratie van het verleden. Oud spul dat om een of andere reden nog niet is weggegooid.
Net als een stukgelezen boek, je kent het al van buiten, de emotionele waarde verhindert je er afscheid van te nemen.
En - zoals een goede vriendin al eens opmerkte - wanneer je naar je boekenkast kijkt besef je weer wat je allemaal weet. Zo gaat dat ook met zo'n archief.

Toch vroeg ik me toen af waar alle andere exemplaren gebleven zijn, die tientallen of honderden andere boeken, videobanden, voornemens en plannen.
De projecten, waar zijn die gebleven, waar en bij wie zijn ze blijven hangen. Wie hebben dit allemaal meegekregen.
Al snel wist ik ook het antwoord.
Al deze producten zijn voornamelijk uitgezet in de wereld van mensen met een handicap.
Alle video's over het leven met een handicap zijn bekeken door mensen met een handicap.
De boeken en persoonlijke verhalen zijn gelezen door lotgenoten.
De beleidsvoornemens kwamen bij andere organisaties voor mensen met een handicap terecht, zo gaat dat. We delen graag.

We oordeelden dan ook mild over de kwaliteit, het was immers ons collectieve bezit.
Wij, mensen met een handicap, hebben dit gemaakt. En we vinden het verhelderend, mooie illustraties van hoe het in werkelijkheid is.

Als je goed kijkt, luistert en leest is vast te stellen dat de intentie van dit alles is de buitenwereld, zeg maar de maatschappij, te informeren.
We willen die ander laten zien wat het voor ons betekent.
De samenleving laten ervaren dat we meer zijn dan onze beperking.
Dat wij allang weten hoe daar mee om te gaan.
Maar zij, die anderen, die weten dat nog niet, of hebben daar een totaal verkeerd beeld van.

Nu, anno 2009 zijn we nog steeds bezig mooie verhalen te schrijven, verhalen over het leven met een handicap.
Onze websites verwijzen naar ervaringsdeskundigen, laten zien hoe zij problemen hebben opgelost, als voorbeeld.
We ontwikkelen projecten die er op gericht zijn het leven met een handicap in beeld te brengen, een fout beeld over 'gehandicapten' bij te stellen.

En iedereen die het lezen, horen of zien wil kennis te laten nemen van 'waar je met een handicap zoal tegenaan loopt'.
En er is nog ruimte in het archief. Het kan nog voller, er kan nog meer bij.
Pas als we ons archief vol hebben staan met al die spullen waar wij zo aan gehecht zijn, gaan we die anderen vragen wat ze nu eigenlijk van ons wilden weten.

Maar pas als er zoveel geproduceerd is dat ook wij er genoeg van hebben.